ับจ้องเขาอยู่จนต้องเงยหน้าจากจอคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ก เขาถึงกับต้อง

ิญให้นั่

ย์ตอบอย่างงุนงง เขาชอบนั่งทำงานในร้านกาแฟใกล้ตึกค

ที่ผมจะพูดนัก” ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ใบหน้าคมเข้มเลื่อนเก้าอี้ต

ร.อธิปัตย์ยิ้มเหมือนจะหัวเราะทำให้ใบหน้าเขาดูอ่อนโยนลงแม้ว่าจะม

ปากก่อนยกมือปัดผมตัวเองแรงๆ ให้น้ำฝนที่เกาะเส

ัตย์หัวเราะออกมา “หรือว่าอยู่ใ

ยที่ถูกซ่อนอยู่หลังแว่นตากันแดดทรงกลมสีชาที่เขาสวมอยู่ เขาดูเหมือนชายหนุ่มอายุสามสิบหกแต่ไม่มีใครรู้ความจ

หยอกเล่นเมื่อเห็นเขายกกาแฟขึ้นจิบแล้ว “ดูไม่ออก

เบื่อหน่าย “มันเหมือนมีบางสิ่งที่

ช่อย่างนั้น” ฌานครางในลำคออ่างอับจนถ้อยคำจะอธิบายและเพราะเหตุนี้ทำให้เขาต้องเดินทางหลายร้อยกิโ

งนิ้วบนคีย์บอร์ดแล้วปิดโน้ตบุ๊ก “ถ้าคุณอธิบา

องดร.มีแก้วกาแฟกระดาษในมือและหนีบเอกสารไว้ในซอกแขน ในขณะที่หนุ่มใหญ่

รับ” รปภ.ที่เฝ้าหน้าตึก

ขายิ้มแล้วเสียบบัตรผ่าน “นี่เพื่อ

บนี้เสมอๆ ความถือตัวแม้ว่าจะจบจากเมืองนอกหรือได้ดร.มาทำให้เป็นท

ธิปัตย์พูดปนหัวเราะขณะพาร่างสูงใหญ่ก้าว

ไม่ค่อยยิ้มบ่อยนัก “แต่ก็ไม่ใครยอมให้ผมกินนอนที่แล็บนี่”เสียงดร.อธิปัตย์ครา

นช่วยชีว

ะไม่ทวงบุญคุณก

ี่ตัวเองจะหยิบเสื้อกราวนด์มาสวมทับแล้วเดินตามเข้ามานั่งที่โต๊ะทำงาน ฌานพับแขนเสื้อขึ้นถึงศอกและ

งมือทันสมัยราคาหลายล้านตรงหน้า คอมพิวเตอร์ทำงานอย่างรู้หน้าที่คำนว

รแบบไ

ยตาจากจอคอมพิวเตอร์ “ผมต้องถา

‘กระหายเลือดมนุษย

ุมตัวเองไม่ไ

งจะเป็นอ

“ทุกอย่างยังปกติอยู่ แต่ผมจะทดสอบเผื่อว่าร่างกาย