้ว่าคาลอสยังจำภาพตนเอง ตอนสวมแว่นตาหนาเตอะเอาไว้ เขาจำเธอไม่ได้นั่นเอง มาดามเรียซ่าพาชาครียาไปทำเลซิกสายต

่าไง” คาลอ

เข้าใจคำถามค่ะ

เหมือนกัน มีแต่คนน่าเบื่อ กับค

ก้มหน้าลงเพื่อหลบให้พ้น

หมด “ผมคาลอสครับ เรียกว่าคาร์คก็ได้ ผมเป็นลูกชายเจ้าของบ้าน แต่ไม่ได้เป็นอะไรก

เสียงหวานเรียกชื

เพื่อนคุยที่ถูกใจ คาลอสนึกชื่นชมชาครียาเพิ่มขึ้นทุกครั้งๆ ที่เอ่ยปากถามออกไป คว

ี๋ยวทุกคนเป็นห่วง” ชาครียาเอ่ยข

อกับคุณอีกเมื่อไรกันล่ะ” คาลอสพย

เสียดายช่วงเวลาดีๆ ที่ได้พูดคุยกับคาลอสอย่างเป็นกันเอง ไม่มีแววตาเหยียดหยามปรากฏขึ้นในสายตาของเขา

ชาครียาอยากหัวเราะกับมุขตลกของเขา แต่เธอขำไม่ออก หากได้พบกันค

คาลอสเผลอมองด้วยความหลงใหล ดวงตาคมดุเป็นแพร

ผมไม่ค่อยได้คุยเรื่อยเปื่อยกับผู้หญิงซักเท่าไหร่หรอก เพิ่งจะมีคุณเป็นคนแ

าครียารู้สึกอิ่มเอิบ เธอขอเก็บความรู้สึกล้ำค่

วพลาด จนทำให้ส้นรองเท้าพลิก จนเธอเสียหลักเกือบจะล้

ร่างกายแทบทุกส่วนแนบสนิท แทบจะหลวมรวมเป็นร่างเดียวกัน ความร้อนจากกายเขาแผ่มาถึงเธอ จนชาครียาเร

าหวานที่ชิดใกล้ ดวงตาหว

พียงเพราะมีร่างอวบอิ่มอยู่ในอ้อมกอด เนื้อตัวนุ่มนิ่มของห

่อจะร้องห้าม เป็นจังหวะเดียวกันที่คาลอสทาบปากอุ่นร้

ิ้นเล็กๆ ของเธอที่พยายามหนีอย่างสนุกสนาน คาลอสจูบชาครียาเหมือนจะสูบวิญญาณของเธอให้หลุดออกจากร่าง หญิงสาวตัวสั่นระรัว เหมือนนกน้อยที่พลัดตกจากรัง เธอหมดแรงเพราะถูกจูบ และมันเป็นเฟิร์สคิสจาก