็

ณเบนต้องการตั

ิดประตูห้อง ยื่นหน้าเ

้เข้

ประท้วง...โจนาธานไม่แตะอะไรเลยแม้แต่น้ำ...จนคนดูแลวิ่งวุ่น เมื่อค

ันเถอะ เธอจะได้เจอ

้างคราบไคล แต่ในภาวะเร่งร้อนเช่นนี้ เบนไม่สนใจความสวยงามเท

การเดินของเขาก็เช่นกัน ช่วงขายาวๆ นั่นเดินฉับๆ

ม กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยฟุ้ง ผิวลิฟต์มันปราบ เพราะการเช็ดถูทำความสะอาดเ

คนข้างตัว แล้วเสียงห้า

ของน้องฉันแล้วใช่ไหม?.

่ความจริงเขากำลังประเม

บ่อยๆ ค่ะ และไม่น่าจะยากอะไร หากคนป่วยให้คว

ขาอยากหาย คนๆ นั้นต้องทำตามคำสั่งหมออย่างเคร่งครัด

ก้ โจ...ไม่เอาอะไรเลย ไม่ให้คว

ขาเหลือบม

ร่างกายก็จะทรุดลงไปเรื่อยๆ และอา

ป่วยไม่ให้ความร่วมมือ ผ

ใจดีแค่ไหนที่ยกหนี้ให้พ่อเธอ เพราะฉะนั้น... เธอต้องตอบแทนฉันให้สมน้

ยเขารำคาญ จึงไล่ตะเพิดพวกหล่อนออกไป แต่สำหรับวันวาด... เบนแน่ใจ...หล่อนไม่น่

ค่ะ วาดจ

ๆ...ที่เธอมาอยู่ตรงนี้

สนทนา ไร้ซึ่งคำถาม และวันวาดก็แสนยิน

ยวไทยจะเอามาทิ้งไว้ให

บจ้างเมื่อเบนอาศัยอยู่นั้น...เป็นหมู่บ้านคนร่ำรวย พวกเขาไม่มีความจำเป็นต้องใช้ยานพาหนะเหล่านั้น มันไม่ไกล

บคุณ

อน เมื่อก่อน...โจนาธานเป็นคนร่าเริง

ตโจนาธาน เขาจึงยังมีลมหายใจอยู่จนกระทั่งเบนไปถึง เขาทุ่มทุนไปกับการรักษาโจนาธานแบบไม่เสียดาย สามารถยื้อลมหายใจน้องชายไว้ได้ แต่ไม่สามารถทำให้โจนาธานเดินได้เหม