ี้ให้พ่อเธอได้...อย

์ดกึ่งเลขา ทำงานทุกหน้าที่แล้วแต่เบ

บ้านกันเถอะค่ะพ่อ วาดต

ยังไม่ค่อยมี ที่วันวาดไม่เข้าใจ ทะนงอ่อนเปลี้ยขน

่อเหลือแค

ก หากวันวาดหนี นั่นหมายถึงลม

อ...วาด

่อต้านการทำกายภาพบำบัด เพราะหากเขาไม่ท้อไปเสียก่อน...ช่วงเวลานี้ เขาน่าจะขยับตัวได้บ้างแล้ว...หญิงสาวระบายลมหายใจออกมาแผ่วๆ เธอยังมีความหวังที

ิษรุ่งเ

อเหลือบมองวันวาดแบบหมิ่นๆ ก่อนจะรีบห

ถูกด้วยเร้

ส่าห์กล่อมเกลี้ยงเลี้ยงดูมาอย่า

ะคุณพ่อ ไม่ได้ว่า

าดทำตัวว่าง ประหนึ่งไม่มีงานมีการทำ ไ

สนเรอะแม่พิไล ถึงไม่มี

าร หล่อนฟุ้งเฟ้อเสียจนเงินเดือนยังไม่พอ

เช็ดเหยี่ยวให้คนป่วยนะคะ งานเอกสาร

ี่จะต่อความเมื่อพิไลลักษณ์ไม่เคยยอมร

ิไล

เงินนะคะคุณพ่อ

ทำเล็บมาถือ แล้วจึงรีบเดินหนีไปจาก

ากับการสวมหน้ากากเป็นคนรวย...” ทะนงเปรย เขาทรุดนั่งบนเก้าอี้หวายอย่างอ่อนแรง

สละเพื่อพ่อครั้งนี้ ความหวั

ก็ไม่ได้ทำ แถมรายได้ที่มี ก็มาจากเงินเดือนของวันวาดอย่างเดียวผสมกับเงินเดือนหลังเกษียรไม่เท่าไร ค่าเช่าที่แบบสมัยก่อน ไม

เมื่อผู้มีพระคุณขยันโยนภาระนั่น มาที่เธอเหลือเกิน เธอเดินเลี่ยง

อาหน้า...เธอนี่มันนา

้งแต่เด็กจนโต...ขนาดหล่อนโดนกดจนไม่มีโอกาสได้เงยหน้

กข้าวใส่ปาก พยายามไม่สนใจเสี

ะ เผื่อจะช่วยล้างหนี้ให้คุณพ่อได

ย...แต่ก็ยังไม่มีใครสน” แววตาจัดจ้า กับอา

ั้งหมดที่ พ่อ เธอก่อไว้เถอะ ฉันจะอวยพรให้เธอตามใช้หนี้จนหมด” หญิงสาวกล่