ีครับ” การ์ดเข้ามาเอ่ยบอก เขาต้องรีบก้

สะบัดมือไล่การ์ดหนุ่มๆ ออกไปให้พ้นห้

ing คาดเข็มขัดนิรภัยด้

ตอร์คุณจะพาฟ้

องการคุณนะนางฟ้า ถึงคุณจะไม่ชอบที่ผมทำให

ามสนใจ เมื่อสิ่งเขาบอกไว้เมื่อซักครู่คือความต้องการของเธอ ไม่! ไม่น่าจะใช่หรอก เสียงอื้ออึงดังขึ้นในใจ เมื่อจิตใต้สำนึกเธอทกเถียงกันเอง เป็นไปไม่ได้หรอกที่วิคเตอร์จะ

เราไม่ได้ซักกะผีกเดียว” ความคิดในหัวสมองเล็กๆ ยังขัดแย้งกันอยู่ โดยที่เธอไม่รู้ว่าวิคเตอร์แอบอมยิ้มก

จะถึงที่คุณจะชอบและอาจจะเปลี่ยนเป็นขอบคุณผมยกใหญ่ ของรางว

บ บนร่างกายของเธอมีแค่เสื้อเชิ้ตของเขาตัวเดียว มือเล็กๆ รีบคว้าเสื้อขนมิ้งอ่อนนุ่มนิ่มมาคลุมตัวไว้พร้อมทั้งมัดสายรอบเอวให้แน่นขึ้น เพิ่มความปลอดภัยให้ตัวเองอีกชั้น รองเท้าบูทสีดำอีกคู่ที่วิคเตอร์ส่งให้ เธอรับมาและสวมใส่แบ

มาปะทะหน้า จนเธอหนาวสะท้านแก้มใสชายิบ ลมหายใจร้อนๆ

ๆ ของคนด้านหลัง มันทำให้เธอซาบซึ้งอยู่ภายในใจ แต่! ก็ต้อง

อร์ ไม่ต้องคอยประคับประคองฟ้าหรอกค่ะ แ

หวานน่ารัก แต่กับเขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร เธอถึงพยายามทำตัวแข็งกร

งนั้นมารินในปัจจุบันจะสามารถผงาดขึ้นมายืนอยู่แถวหน้าได้ ทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำธุรกิจมืดอีกแล้ว จากการที่เธอติดตามข่าวคราวของวิคเตอร์มาตลอด หลังจากเขาเรียนจบ เข้ามาเป็นผู้บริหารองค์กร เขาปรับเปลี่ยน เปลี่ยนแปลงมารินเกือบทั้งหมดค่อยๆ ตัดธุรกิจผิดกฎ

ขามากนัก เมื่อยิ่งอยู่ใกล้ชิดกันเธอก็เริ่มรู้สึกว่ากำแพงเหล็กที่สร้างเอ

ีเพียงความขาวสะอาดของละอองหิมะเท่านั้น สีเขียวๆ ของใบไม้ก็ไม่มีให้เห็น เมื่อมันถูกทับถมจนต้องสลัดใบทิ้งเพื่อถนอมการมีชีวิตไ