ากลิฟต์ เขาหันข้างมองเ

น้องที่อยู่ข้างนอก เขากดปุ่ม

์ตัวเดิมยืนเคียงข้างเจ้านาย เขามองเส

สวนทางกับจันทร์ฉ

ความเจ็บ ยกมือขึ้นบีบขมับทั้งสองข้างเ

วินเข้าใจความรู้

็แหวกฝูงคนที่อยู่ในลิฟต์วิ่งไปที่หน้

นทร

แบบนั้น ชายหนุ่มสะเทือนหัวใจมากกับภาพของจันทร์ฉัตร มือหนึ่งถือไม้เท้าคนตาบอด อีกม

ร์คงจะกล

กปิดไม่ให้รู้ว่าเธอมองไม่เห็นนั่งอยู่ในรถตร

?” ตะวันฉายถา

ำว่า ‘ชั้น 2 ครับ’ เมื่อเจ้

ะวันฉายก็ขอกุญแจรถจากกาวิน ชา

บอกฉันว่า ตอนนี้ เธออยู่ที่สนามบ

กาวินทำหน้าแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้ถ

ธอด้วยนะ” ตะวั

่ะครับ? ที่โรงแรมหรือว่าจะให้ผมเช่าคอ

จ ตะวันฉายก็สตาร์ตเครื่องยนต์ขับรถออกจากลานจอด มุ่งหน้า

แท็ก

ตามเบาะรถแล้วขยับตัวเข้าไปนั่งแนบชิดขอบประตู ดวงตาทั้งสองข้างที่ซ่อนอยู

ยไปแล้วน

ฟังเสียงของนางพยาบาลพูด เธอถามหาเจ้าของเงิ

ารออกนามค่ะ...คุณเซ็

สะเปะสะปะไปตามหน้าเคาน์เต

เงินจากคนไข้น่ะ

างในเขียนว่ายังไงบ้าง” จันทร์ฉัตรพย

ประสงค์ดีคนที่จะมอบดวงตาให้เราหรอกนะ แล้วถ้าใช่ล่ะ? เรา

ยบ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนขับรถ

ครับ

รถแท็กซี่ดังจนทำให้จ

้มาส่งแล้วนะ” ลุงคนขับรถแท็กซี่อ่านชื่อเ

ะคะ” จันทร์ฉัตรจ่

ดินตามไม้เท้าที่แตะไปตามทาง และหยุดยืนตรงหน้าบ้าน มือบางสั่นไหวเกาะรั้วบ้าน ‘ใช่’

ง ใบหน้างามเริ่มซีดเงยมองไปข้างหน้า เธอเช็ดน้ำตาออกจากตวงตา ก่อนท

นทร

ดเดิน เธอจำเสียงของน้าห

ำไมไม่กลับมาบ

ฉัตรไปยืนตรงหน้า นางสำรวจมองร่า

น้าหมอนกำลังมองเธออย่างสงสัย เธอจึงขยับตัวเดินหนี

แม่บ้างไหม?

น้าหมอนที่พูดถึงแม่ทำให้จันทร์ฉัตรหยุดนิ่

งไอซียูเป็นเดือนแล้

ดถึงอาการป่วยของแม่ น้ำตาแห่งความเสียใจไหลอาบแก้

์ ระวั

ทับส้นเท้าบนพื้นดิน หญิงสาวสิ้นหวังในชีวิต ใบหน้าอาบน้ำตาซบลงบ

าไม้เท้าซึ่งเป็นของสำคัญมากสำหรับเธอในเวลานี้อยู่ในสายตาข

นทร

ปิดรั้วบ้านเดินเข้าไปหาน้าหมอน นาง

ไปมอง นางหลีกทางให้ตะวันฉายได้เดินเข้าห