ที่

จ้ะ” อิงอรชวนคุย

้าริวแล้วเหรอ

ินกว่าคำว่าเพื่อน แต่ยังหวังว่าเธอจะหันมามองเขาบ้าง เมื่อเธอไม่เคยเหลือบแลสายตามองผู้ชายคนไหนเช่นกัน แต่ตอนนี้ความเชื่อมั่นนั้นเริ่มสั่นคลอน เมื่อเขาเห็นสายตาของเพื่อนสาวทอดมองเจ้านายของน้าเขย ด้วยแววตาท

คลอดหรือเปล่า” เธอรีบอธิบายเมื่อเห็นเพื่อนเข้าใจผิด มื

ดี อย่าน้อยใจน

ลูกอ้อนกับยิ้มหวานๆ ของเพื่อนสาวได้สักครั้ง ไม่เคยโกรธเธอลงหรือข

รู้มั้ยว่าริวเป็นคนคิดมาก” เขาหาย

ะพูดให้ชัดให้เคลียร์ โอเคมั้ย”

คิดถึงสถานะของเขาและเธอ “เพื่อนกันมีอะไรก็พูดกันได้ ขอให้รู้ไว้นะน้ำอิง ว่าต่อให้น้ำอิ

ากุมมือบางไว้แน่น ส่งผ่านความรู้สึกในหัวใจของเขาให้เธอรับรู้ อิงอรกระชับมือตอบเธอเชื่อทุ

ย ฝ่ายหนึ่งขอเป็นแค่คนคอยปกป้องเธอ อีกฝ่ายรับรู้และเข

ี คือสิ่งเดียวที่เชื่อม

็ไม่แวะไปหาลูกชายอีกเลย จางหมิงงอน คนเป็นพ่อที่ไม่ยอมให้เขาอยู่ที่บ้านต่อจนไม่ยอมกินข้าว เดือดร้อนหลินหลินต้องโทรมาขอให้น้องชายพาอิงอรไปพบ จางหลงพยายามเลี่ยงไม่พบหน้าหญิงสาว เข

งคุยกับอารีย์ถามไถ่เรื่องสุขภาพของว่าที

อนกัน กลัวมีดหมอ” อารีย์บอกเล่าด้วยน้ำเสียงหวาดๆ ใบหน้

ะกลัวหมอ ให้กลัวตอนเลี้ยงลูกดีกว่าตอนนั้นลำ

ะเลี้ยงกันไหวไหม เห้อ... ผมน

แต่ด้วยความอยากมีทายาททำให้ต้องยอมเสี่ยง แค่นึกภาพตอนวิ่งวุ่น

ยว ฉันจะหอบลูกหนีกลับบ้านฉันไม่ให้เห็นหน้าเลยเชียว” อารีย

รับคำเสียงหวาน เขาโอบไ

วงเข้าเลขสี่ก็ไม่ยอมสนใจใคร เมื่อห้าปีก่อนอาปิงเดินทางไปดูแลหลี่ไท่หยางผู้เป็นนายที่เมืองไทย ได้พบกับอารีย์ซึ่งขณะนั้นทำงานกับม่านไหมภรรยาของหลี่ไท่หยางก็เกิดนึกชอบแต่ไม่กล้าจีบ เขาจึงช่วยให้อาปิงสมหวังในรักโดยบอกใ

งหลงเอ่ยถาม หลังอยู่คุยเป็นนานสอง

วน่าจะกลับ” อารีย์บอก ก่อนจะหันไปมองประตูบ้

น้ำอิง ให้เธอไปพบผ

เล่น ร่างสูงของชายหนุ่มยืนพิงศาลาไม้ทอดสายตามองดอกกุหลาบกำลังเบ่งบานส่งกลิ่นหอมเต็มสวน ด้วยความสงบนิ่ง เขาขยับตัวห

บฉันหรือคะ” เธอเอ่ยถามเสีย

ระสำคัญอะไรหรอก เรื่องอาหมิงลูกช

มเจ้าของบ้าน ลดสายตาม

ณมาก” จางหลงมองใบหน้าอ่อนใสของหญ

ปพบแกที่บ้านหล

อิงคิดถึงน้อง

า ใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู

หาแก หมดธุระของผมแล้ว ขอตัวก่อนนะ” จางหลง

เขาหมุนกายหันมามอง เธอก็พูดออกมาว่า “วั

่า “แกทานแต่นม แต่ไม่ยอมทานข้าว พี่สาวผมโทรมาห

วันแล้วแบบนี้ไม่ดีต่อเด็กเลย ถึงจะดื่มนมแต่จะสู้กินข้าวได้อย่างไร หญิงสาว