นท

้องเหนื่อยใจบ้างในบางเรื่อง แต่อย่างน้อยก็ได้อยู่ก

อกไปอย่างไร้จุดหมาย เคยถามตัวเองเหมือนกัน ทนอยู่กับความรู้สึกเกลียดชังอย่างนี้มา

ต่ก็ไม่เคยถึงขั้นเหยียบให้จมอยู่ใต้โคลนตม แต่คนนอก...ปากบอกว่าหวังดีแต่กลับคอยถือมีดทิ่มแทงตลอดเวลา เพลี

็นอย่างนั้น เงินที่แกให้ฉัน

ง” หญิงสาวดักคอไปก่อน ด้วยทุกครั้งที่ต้องไปจับจ่ายข้าวของ ไม่ว่าจะเป็นอาหารประจำวันหรือแม้กระทั่ง

กัน” ให้แม่พูดมาในตอนนี้...หญิงสาวกลอกตาไปมา ไม่ใช่แค่เธอที่จะไม่ได้นอน แต่จะรวมไป

แกเท่านั้นเอง เดินทางคนเด

ถามอย่างนี้ได้อย่างไรกัน ในเมื่อน้ำเสียงข

ญิงสาวถึงกับส่ายไปมาอย่างระอาใจ ถึงขนาดเร่งรุดให้เธอรีบกลับบ้านโดยเร็วไว เรื่

งยิงเรือ เดินทางกลับบ้านคนเดียวดึกๆ ดื่นๆ มันอันตราย แค่...อยากให้ดูแล

ให้คนได้ฟังถึงกับอุ่นวาบไปทั้งใจ จนมีรอยยิ้มแต้มบนใบหน้า พร้อมปวา

ป ต้องมีวันหนึ่งที่ก้อนน้ำแข็งหลอมละลาย กลายเป็นความอบ

กคิดถึงเรื่องร้าย หรือจะเป็นเพราะทุกครั้งที่เกิดเรื่องราวภายในบ้าน มารดามั

อะไรมาอีกล่ะคะ” หญิ

น้ำลายแตกฟอง ลืมภารกิจที่จะต้องทำเป็นประจำเสมอ หากคราวน

่าเรื่องในครั้งนี้คงจะร้ายแรงมิใช่น

ร ทำไมถึงไม่

ะซักให้มันได้อะไรขึ้นมายะ จะได้

่แม่หวั่นวิตก การที่หนูได้รู้ล่วงหน้า อย่างน้อยจ

้ด่าน้องมัน แค่นี้มันก็ขวัญหนีดีฝ่อจะตายอย

เรื่องอ

าน้องแกนั่นแหละ ตามมาหาเรื่อง ข่มขู่ราวีเอาๆ

้าง ทำให้ตัวเองเดือดร้อนถูกตามล่าคนเดียวไม่พอ คนอื่นๆ ในครอบครัวก็พลอยโดนลูกหลงไปด้วย อยากรู้จริงๆ คราวนี้ไปสร้างวีรกรรมอะไรเอา

นราบไปกับเก้าอี้โดยสารที่เอนปรับให้นอนสบายๆ ขณะทอดมองสายฝนที่โปรยปรายลงมา เห็

ง อีกมือจับจูงเด็กชายใบหน้าละม้ายคล้ายกันเดินก

แค่ความคิดเพ้อฝัน เธอทำได้เพียงแค่ยืนมอง หญิงร่

จริง เธอจึงเพียงสร้างภาพแห่งฝันให้แจ่มชัดใน

างเป็นสุข ก่อนจะต้องตื่นขึ้นมาอีกครั้ง อันเ

..อื

กร่างกายส่วนอื่นๆ อีกหลายแห่ง ในขณะที่เท้าอีกข้างก็ถูกจองจำด้วยโซ่ตรวนเหล็กหนักๆ สำทับด้วยสายฝนที่โปรยปรายลงมาไม่ยอมหยุด

่ไม่ไกลจากนี้ อย่

ห้คนตัวเล็กหนาวจนสะดุ้งเฮือกเป็นระยะ ถึงอยากฝืนถ่างตาเอาไว้ แต่เมื่อต้องวิ่งหนีเอาตัวรอดจนเหนื่อยล้า บ

ว่าร้องสุดเสียงแล้ว แต่เสี

ล้าจนแทบจะยกไม่ขึ้น ก็ยังต้องวิ่งไปอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่

ไอ้เจ้าตัวร้ายก็ไวทายาด มายืนจังก้าดักอยู่ข้างหน้า แยกเขี้ยวโง้งข่มขู่...คุกคาม ทำเอาคนที่กลัวจนตั