แล้วอยากร้องกรี๊ดๆ ไม่แปลกใจเลยที่อีตานั้นถึงได้เอาแต่หัวเราะเอาๆ แบบนั้น ผมเผ้าก็หยุงเห

หละ ทำฉันอับอ

ของตัวเอง ณิชาเห็นสภาพตัวเองแล้วก็อดไม่ได้ ต้องรีบ

็ดูยังหนุ่มๆอยู่ ไม่รู้เพราะอะไรถึงได้อยู่ในสภาพนั้น เขามาพักฟื้นร

หน้าจะพูดจา

สาวยั

ม่กวนโมโห

.

จะแปลกใจที่เห็นบ้านของเพื่อนบ้านมีคนมาอยู่เพิ่มขึ้น ระหว่างการรับประทานอาหา

รอ ก็ดีนะแถวบ้านเร

้ แต่เธอก็ไม่ได้บอกใครเรื่องที่เธอม

ัง” แม่ทำหน้าเหมือนมีอะไรติดที่ปาก แต่ก็นึกไม่ออก “เห็นว่

งเมืองนอกเมืองนา” พ่อบ่น

ยจะดูแลพ่ออย่างดีเลยล่ะ” หญิงสาวออดอ้อนอย่

อีกหน่อยมีแฟน

อกับแม่พูดเ

ที่หัวเราะคิกคัก แ

้งพ่อกับแ

่พูดห้ามไว้ก่อนที่ลูกสาวคนเ

่ะ อย่าให้มันไป

้นมาอีกที “แม่บ

นมาทางแม่ แม่ก็หั

านๆ ซิ จะได้รู้ว่า

า” พ่อหัวเร

ไปทำงานไกลบ้านจะเป็นอย่างไร คนเราก็เติบโตไปตามทางของตัวเอง แต่ถ

ติดเรียกเพื่อนบ้านว่า “บ้านโน้น” ถึงจะรั้วติดกันแต่บ้านห่างจากรั้วพอสม

ไม่กี่ก้าวก็ล้มลง ณิชาตกใจถึงกับเผลอทิ้งกระเป๋าใบน้อยในมือลงพื้น แล้วถลาไปเกาะราวระเบ

ม รู้สึกเป็นห่วงแต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง หรือจะแกล้

ดินจนก้นโด่งนั้น! เอาอีกแล้ว! เจ้าไข่ดาว มุดรั้วไปบ้านโน้นอีกแล้ว ห

น่อยซิ

ันแล้

” พ่อถามไม่ไ

ามไข่ดา