ล้าที่จะปริปากบ่นเพราะไม่อยากสร้างความรำคาญให้สามีผู้ซึ่งเอาแต่นั่งเงียบมาตลอดทาง จะมีบ้างที่เขาห

ณก็หมดลงเมื่อทนมองภาพคนข้างกายที่ขยับตัวไปมาอย่างน่ารำคาญ ใจจริงมารดากำชับให้เ

ำเข้าพอดี คุณกันติมาและสามีตกใจไม่น้อยเมื่อเห็นลูกชายเดินนำภร

!” สุดท้ายก็ทนต่อความสงสัยไม่ไหวเอ่ยถามพ

เลยครับ ไม่ได

าแสดงท่าทีเป็นห่วงลูกสะใภ้อย่างออกนอกหน้า เกื้อคุณพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนทำทีจะเอ่ยตอบแต่ติดที่ใครอ

วแพรรีบตอบเพราะไม่อยากเป็นต้นเหตุทำให้ส

มนั้น ไม่บ่อยนักที่จะมีใครสักคนแสดงท่าทีห่วงใยต่อเธอเช่นนี้ มันยิ่งทำให้หญิงสาวซาบซึ้งในความเมตตาจากแม่สา

้องๆ หนึ่งที่ท่านบอกเพียงสั้นๆ ว่าไม่ใช

ม่จะได้หลบมานอนที่ห้องนี้” หญิงสาวฟังคำบอกเล่าพร้อมมองสำรวจห้องนอนสีชมพูน่ารักด้วยความตื่นเต้น เมื่อก่

มีความสุขมากขึ้นเพราะรู้สึกถูกชะตากับเด็กคนนี้นับตั้งแต่วันแรกที่รู้จัก มาตอนนี้เหมือนได้ทั้งลูกสาวและลูกสะใภ้ในคราเดียวกัน ที่เหลือก็หวังเพียงว่าเจ

ด้สำรวจห้องที่นางจัดเอาไว้นานแล้วเพราะคิดว่าสักวันจะมีลูกสาวน่ารักๆ สักคน แต่กลับโชคร้ายเมื่อตรวจพบว่ามดลูกมีปัญหาทำให้ต้องผ่

้อมรอยยิ้ม แต่ไม่นานก็ต้องตกใจเมื่อได้เห็นภาพของลูกสะใภ้ซึ่ง

๋ว! ทำอะไรลูก

บความรักความอบอุ่นจากใครอีกเลยจนกระทั่งเธอมีโอกาสได้พบกับแม่สามีคนนี้ คนที่เอ็นดูและมักจะแวะไปอุดหนุน

อลูกสาวของแม่ แม่จะไม่ยอมให้ใครมารังแกหนูอีก แม่ให้สัญญาจ๊ะ” ทั้งสองคนยิ้มให้กันและกันก่อนคุณกันติมาจะเดินออกไปจากห้อง ปล่

ห่างจากบ้านใหญ่ไม่กี่ร้อยเมตรเท่านั้น ซึ่งนั

อย่างที่เป็นเธอล้วนแล้วแต่ทำให้เขาหงุดหงิดได้ตลอดเวลา เธอไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่านับจาก

วันที่ตัวจริง

สั้นๆ ว่าไม่คิดจะก้าวเข้าห้องที่ชวนคลื่นไส้ของผู้เป็นแม่ ทำให้ร

ใภ้เป็นครั้งแรก ความประหม่าจึงเกิดขึ้นก่อนที่จะค่อยๆ หายไปเพราะพบว่าท่านทั้งสอ

ยห้ามทัพระหว่างสองแม่ลูก ภาพนั้นแน่นอนว่าริ้วแพรไม่เคยเห็นมา

และแม่ก่อนจะเดินนำภรรยาที่เอาแต่นิ่งเงียบกลับมายังบ้านของเขาที่สร้างขึ้นเพราะอยากได้ความเป็นส่วนตัว แน่นอ

องควรอยู่ตรงจุดไหนในบ้านหลังนี้ แน่นอนว่าก่อนหน้านั้นหญิงสาวดีใจจนเผลอยิ้มเมื่อแม่สามีชวนให้นอนที่บ้าน

เมียให้ครบเจ็ดวันเจ็ดคืนตามสูตรของบ้านเ

กิดขึ้น แต่เขากลับพูดมันออกไปด้วยท่าทีปกติ

พรุ่งนี้จะมองหน้า