น เพราะทันทีที่นาทีสุดท้ายของเวลาพักสองชั่วโมงจบลง เขาก็เปิดประตูผาง พาตัวเองออกมาจากห้

ระเป๋าเอกสารในมือไปกระแทกร่างใหญ่เบาๆ เป็นการปลุก แต่ดูเหมือนจ

วไป!

ไม่ว่า ยังไล่

ฉันจะใช้มาตรการส

าทำได้

กำลังถูกท้าทายและก็รู้อยู่แก่ใจว่าต่อให้ลีแทจินนอนหลับสนิทเป็นหมีก็ตาม การปลุกคนไร้

่าแค่นั้นแล้วก็หัน

ำอะไร แต่ไม่ทันที่เขาจะได้เห็นร่างของคนตัวเล็ก สัมผัสหนักหน่วงก็ปะทะเข้ามาที่ก้นกบของเข

ำบ้าอะไร

ตัวเองพลางสูดปากอย่างเจ็บปวดไปด้วย ขณะที่

”นัชฌานยิ้มเย้ยพลางกระดิกเท้าไปม

ยเข้าใจแจ่มแจ้งว่าเมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้นกับตัวเองทันทีที่เห็นรองเ

งมิทราบ! ถ้าพลาดไปโดน ‘อย่างอื่น

งลำตัว หากแต่เสียงโวยวายนั้นไม่ได้ทำให้คนกระ

ล้วว่าจะใช้มาตร

ๆ แค่ถูกเตะก้นก็เจ็บจนร้าวไปทั้งตัวแล้ว ไม่อยากจะค

นาย ฉันลองคัดเอาคำถามที่คิดว่านายน่าจะเจอพรุ่งนี้

แล้วเป็นคำถามที่เขาคุ้นเคยเพราะไม่ว่าจะจัดงานแถลงข่าวกี

จเลย” เขาทิ้งกระดาษในมือลง

ยอาจไปต่อลำบากได้ เก็บขึ้นมาซะ”

้งดึงมือขึ้นประสานหลังศีรษะ ทำท่าเหมือนพวกนักเรียน

ีปัญหาอ

ัดการคนอื่นคงจะเก็บขึ้นมาเองไปแล้วเพื่อเลี่ยงการมีปัญห

่าแฝงไปด้วยความไม่พอใจเล็กๆ นั่นเหมือนเป็นการส่งสัญญาณใ

ขึ้นไปวางบนกระดาษแผ่นนั้นพลางมอง

ึ

มาในหู ลีแทจินยิ้มกริ่มด้วยเขานึกว่าตัวเองชนะแล้ว แต่น่า

ยไม่โม

ไ

น ก่อนที่เขาจะรู้สึกว่ามีวัตถุบางอย่างลอยเข้ามากระแทกต้น

ฉันโ

างคนที่นอนหลับอุตุลุกขึ้นมาประเคนฝ่าเท้าให้เขาด้วยสีหน้าไม่สบ

อ! ทำอะไ

ห้แกเป็นคนหยาบช้าแบบนี้กันฮะ เก็บกร

ระดาษต้นเรื่องขึ้นมาจากพื้นอย่างรวดเร็ว

ย ลีซางมินก็สบถหยาบคายก่อนหันไปห

ไม่ดีเอง มันถึงได้โตขึ้นมาบัดซบขนาดนี้ ถ้ามีอะไรผิดพลาด ได้โปรดร

ห้ยืนตัวตรงอย่างรวดเร็วเพราะการที่ลีซางมินทำอย่างนี้

่นทำไมเล่า ผมไม่ได

ฆาตก็ฟาดป้าบลงมาข้าง

าทอีก นี่ยังไม่นับเรื่องเมื่อคืนที่แกไปก่อไว้อีกนะ ยังมีหน้ามาถามว่าตัว

างกระหน่ำตีบุ

แล้วขับจนโดนตำรวจจับเข้าซังเ

ดการควอนโทรมาบอกฉันเรื่องแกนั่นแหละ แกเป็นแบบนี้ฉันจะมีหน้าไป

ไม่มีท่าทีว่าจะทำให้ลีซางมินหยุดทุบตีเขาได้เลย จนในที่

ได้! ช่วยห

สั้นๆ ประโยคเดียวก็หยุดการกระทำอันบ้าคลั่งของลีซ

โง่เง่าของลูกชายด้วยครับ”

ไม่ได้จนต้องหันหนีไปทางอื่น นัชฌานเขยิบเข้

บ เขายังเด็ก ยังต้อง

่อกี้ ผมต้องขอโทษด้วยครับ ถ้ามีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้ ได้โปรดบอกผมมาเถอะครับ ผมจะทำทุกอย่างเพื

แล้ว แสดงว่าในระหว่างที่ทุกคนคิดว่าเขาหลับ เขาคงจะแอบฟังการสนทนาของเขากับลีแทจินอยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งทนเห็นความดื้อด้านของลูก

ใช้หรอกครั

งเหร

รั

ณผู้จัดการ” ลีซางมินโค

เข้าใจบิดานักว่ากับอีเรื่องแค่นี

ากเขาเหลือบมามองเจ้าของสายตาคู่นั้นสักนิด เขาคงจะรู้ได้ทันทีว่าที่นัชฌานพูด

่ถือ

อะไร

ียว แผนการที่นัชฌานคิดไว้เมื่อครู่ก็ถูกกางออกมาตรงหน้

ยวัยกลางคนรับคำด้วยสีหน้ายิ้มแย้มพลันหันไปเรียกลูกชาย ขณะที่ลีแทจินซึ่ง

จริง

เคนฝ่ามืออรหันต์ลงบนกบาลลูกชายอีกคร

งกลัวบิดาหรอก แต่ออกแนวเกรงใจมากกว่าด้วยธรรมชาตินั้น เขาเคารพบิดามากกว่าใครอื่น

แล้ว ยังมีผู้จัดการหน้าใหม่ที

งมีฟ้าคงเป็นอย่