ว่าจะเป็นห้องเรียนใหญ่ ห้องเรียนเล็ก ผมโผล่ไปหมด อ้างว่ามาซิตอินหรือทดลองเรียน อาจารย์ประจำวิชาก็ไม่ว่าอะไรแล้ว มีก็แต่คชานี่แหละท

แผ่นใหม่มาแล้วด้วย บัตรสำคัญอะไรก็ไปทำมาใหม่แล้วเช่นกัน ผมเลยไม่มีข้ออ้างใดๆ ที่จะต่อรองอีกต่อไป คชาเลยเม

ารูมเมตเร็วๆ เพราะใกล้จะถึงกำหนดที่จะต้องย้าย

สอนเลย รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียงเซ็งแซ่ของเพื่อนร่วมคลาสลอยเข้ามาในหู พอเงยหน

นอะไรวะ แล้วนี่จับค

าจะหวังว่าจะมีคนมาขอจับคู่ ก็ผมน่ะมักเป็นเศษของคลาสตลอด

ษเกิน หากแต่ลุกไปยังไม่ทันจะได้พูดอะไร อาจารย์ประจำวิช

ไม่ต้องมาขออยู่กับคู่อื่น โ

งหลังห้อง พลันสายตาก็ปะทะเข้ากับนักศึกษาชายรูปร่างสูงคน

ส่งด้วย จะได้รู้ว่าใครคู่กับใคร เปเปอร์นี้เป็นงานยาว ต้องทำด้วยกันจนหมดเทอม

พักอาจารย์ ผมเดินไปฉีกเอากระดาษสมุดบนโต๊ะตัวเองก่อนจะเดินไปหาผู้ชายคนนั้น ใจก็เบื่อหน่ายไปด้วย

้แล้ว มาเขี

งสามทีกว่าเขาจะเงยหน้าขึ้นมา แถมเงยขึ้นมาแล้ว

สิ ง่วงก็กลับไป

ยนชื่อก่อน เราจะร

ดังหน่อย คนตรงหน้าเงยหน้าขึ้นมาในสภาพงั

กี้ว่า

ดาษแม่ง พูดไปสองร

เบียนกับคณะด้วย เร

ญญาณว่าให้ส่งกระดาษมา พอผมยื่นให้ เขาก็จัดการเขียนราย

ต่มาเรียนวิชาเสรีของคณะนิติฯ แสดงว่าเลือก

า นี่เรียนมาหก

าต้องเรียนจบไปเมื่อสองปีที่แล้ว แล้วไหงมานั่งหัวโด

ื่อยอยู่คนเดียว เขาเลยหัวเราะขึ้นมาราวกับ

ประเทศมาน่ะเลยจบช้าก

พลันเปลี

นี้มันเป็นงานยาว ต้องคู่กันจนกว่าจะหมดเทอม อาจารย์ฝา

หาว ส่วนมืออีกข้างยื่นมาขอโทรศัพท์จากผม พอยื

้วเราชื่ออะไร” ถามรอบนี้ก็ยังไม่มองหน้

วิน

ที่ได้รู้จ

ักนิด แต่ก็ดี ไม่ต้องมองหน้าอย่างนี้แหละดีแล้ว ผม

ย์ หากแต่พอหันหลังให้เท่านั้น จู่ๆ แขนผมก็ถูกดึงไ

งสบตากับไอ้พี่ชิณ

าตั้งนาน จู่ๆ มา

ี่ปรากฎให้เห็น ผมกลอกตามองบน พยายามจะคงระดับสายตาไม่ให้ตกลงไปอยู่ด้านล

ฮิคารุซา

่ได้ย้อมผมสีน้ำตาลอ่อนเหมือนฮิคารุซามะตัวจริง เป็นผมสีดำตามธรรมชาติ ดูเผินๆ หน้าตาดีกว่าฮิคารุอะไรนั่นอีก ยิ้มทีนี่ มั่นใจได้เลยว่าสา

นข้าวไรงี้ พี่ไม่ค่อยมีเพื่อนน่ะ มันจบกันไปหมดแล้ว บางทีมันเหงา อยู่มอ

หน้าเขา แล้วก็สติหลุดไปอีกทีเมื่อ

สุดๆ ดูโคตรเป็นมิตร แต่จะน่าคบหา

ตกลงโอเคไหม ถ้าโอเ

รับหรอก แต่ก็นะ ไม่รู้จะปฏิเสธยังไงเลยพยักหน้ารับไปอีกที แล้ว

้ว พูดอะไรไม่เห็นหือเห็นอือ ดู

ว่าไปตามตรง เหลือบมองไปยังมือเขาที่จับต้นแขนผมไม่ยอมปล่อยเล็กน

นเลยก็แล้วกัน พี่มีงานต

ะนาน ยิ้มให้ผมเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวไปเก็บข้าวของลงกระเป๋าสะพายข้า

ณ์อะไรนี่อีก นี่เรียนวิชานี้มาเกือบจะครึ่งเทอมละ เพิ่งจะเคยเห็นหน้าครั้งแรก ก็อย่างที่อา

เดินออกจากห้องไปแล้วก็เดินถอยหลังกลั

รอบนี้ไม่ทันได้ตั้งตัวไง โอ้โห! ก้นขาวโบ๊ะ ข้าง

นะ ไปกินข้าวด้วยกัน จะได้คุยเรื

งปลงใจเองทั้งที่ผมยังไม่ได้เอ่ยปากอะไรส

าเป็นพวกโรคจิต ต้องสบตาแล้วไม่เห็นป๋องแป๋งเหมือนไอ้ค