ที

บี้หน้าไหนโผล่มาให้เป็นเซอร์ไพรส์อีก ผมเล็งปืนในมือพลางหมุนตัวไปมาช้า ๆ อยู่ครู่หนึ่ง กระทั่งร็อบบ์ส่

มือลงไปบนขอบลังสินค้าไม้ใบหนึ่งที่ถูกฝุ่นจับเกรอะกรัง ขณะที่แพทริก

ขนกลับไปให้หมดเ

ี้กลับไปได้หมดหรือไง ไว้บอกพ่อ

าถ้าบอกพ่อของร็อบบ์ให้รู้ว่าพวกเราเจออะไรเมื่อไหร่ ของพวกนี้ก็จะถูกขนเข้าเป็นเสบียงของก

หวแล้วกัน ที่เหลือค่อยให้พ่อฉันพาคนมาขน” ร็อบบ์

าทุกกล่องล้วนมีแต่บุหรี่และไฟแช็ก ดูเหมือนจะเป็นของไร้ประโยชน์ แต่ก็อย่างที่บอกว่ามันหวานหอมสำหรับร็อบบ์กั

นพล่ามไร้สาระอย่างเธอ ทว่าเดินเข้ามาด้านในโกดังเพื่อหนีกลิ่นบุหรี่แทน หากแต่แทนที่เดินเข้ามาแล้ว

บบ์สูบมันไม่น่าจะลอยมา

บเห็นก้นบุหรี่เกลื่อนกลาดหล่นอยู่บนพื้นในซอกลังตรงหน้าอีกด้วย ผมจึงรี

่มั

พอจะเข้าใจได้ว่ามันอาจจะเป็นของที่หลงเหลือมาจากเมื่อปีที่แล้วก่อนจะเกิดปรากฎการณ์ไวร

มแรก แล้วก้นบุหรี่ที่ดูเหมือนเพิ

่างไม่ชอบมาพากล ผมรีบยืนขึ้น

่ในนี้

กคลุมพวกเราอยู่อึดใจหนึ่ง ก่อนที่ผมจะได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากลังสินค้าใบหนึ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ไกล

พลางพูดโดยไม่มีเสียงว่าให้ระวังตัวด้วย ผมพยั

่างจากลังนั้นเล็กน้อย พยายามมองสิ่งที่อยู่ข้างใน พอจะเห็นคร่าวๆ ว่ามันเป็นวัตถุขนาดใหญ่ที่มีรูปทรงคล้ายกับมนุ

่อยู่ในนั้นไม่มีทีท่าว่าจะออกมาเลยแม้แต่น้อย นอกจ

้ยินก็มาจากการสั่นข

ห้ออก

าสิ่งที่อยู่ในนั้นเป็นคนก็จะต้องรีบออกมาเมื่อได้ยินเสียง เพราะคนปกติยังเข้าใจ

ทำใจเย็น ค่อย ๆ นับหนึ่งถึงสาม หากแต่

็นเท่าตัว หากแต่ยังไม่ออกมา นิ้วมือผมเลื่อนไปแตะไกป

ายิง

้นมาจากลังนั่น พร้อมกับร้องเสียงหลง ยกมื

ตื่นตระหนกและเหงื่อเม็ดเป้งที่ผุดพรายบนหน้าของชายผมสีดำตัวใหญ่ทำเ

เป็น

ิรุธออกมาให้เห็นชัดเจน

่อไบรอัน บรู๊ค เป็นซอมบี

ี่เราไม่ได้มาที่นี่เป

ป็นของแอนนาเบลที่ลดปื

์จะจัดการกดกระบอกปืนที่ผมจ่อผู้ชายที่ชื่

เลย นายมาจาก

งแบบของซอมบี้ฮันเตอร์เหมือนกันกับผม เพียงแต่มันเปรอะเปื้อนไปด้วย

ื้อบนต้นแขนเขาขึ้นมาดูอาร์มซึ่งเป

ุมโรค หม

มก็พากันเลิกคิ้วสูง โดยเฉพาะ

ึกยังไงถึงม

ค่อนข้างจะไกลจากเขตควบคุมโรคที่เราประจำการอยู่เท่านั้นเอง ทว่าถ้านับระยะทางจากเขตนั้นมายัง

ก็หลงทางจนมาติดอยู่ในนี้” ไบรอัน

นอื่น

้พวกนั้นก

ัน “แล้วเหลือนา

กหน้ารับอ

แต่เมื่อไหร่เนี่ย” ร

มื่อสอง

ว นายก็ขังตัวเอ

ับอีกรอบ ร็อบบ

อมบี้พวกนั้นกิน ไม่เป็นลมตายเพราะไม

ก่อนจะมีสีหน้าตระหนกอีกครั้ง

อนนาเบลว่าอย่างไม่เชื่อ เป็นครั้งแร

้ารับอย่างหว

ใช้อาวุธอะไร ออกลาดตระเวนกี่หน่วย หลงทางประสาอะไร” แอนนาเบลถามอ

ดเลยน่า หมอนี่ยังต

่มีใครซักต่อ แอนนาเบลยัก

หมอนี่ต้องเจ๋งพอตัว ไม่งั้นไม่

์คงไม่อยากจะได้ยินข้อเปรียบเทียบนี้สักเท่าไหร่น

ราจะบุกด่านที่ว่าหินได้แล้ว เรายังเจอทั้งของหวาน ทั

ียสนิทเลย ก่อนจะอดดีใจกับความสำเร็จแรกของหน่วยเราไม่ได้ ซึ่งแ

มอนี่กลับไปด้วยสิ

าคนที่ไม่พยักหน้ารับตามกลับเป็นผู

ไว้ผมหาทางกลับไปเองดีก

นเดียวอย่างนายจะบุกดงซอมบี้ด้านนอกกลับไปที่

่นี่เองได้ ผมก็น่

รุมกินสมองได้ ก็เอาเลย” แอนนาเบลว่าเสียงเขียว ให้เขาได

าแหละดีแล้วเพื่อความปลอดภัยของนาย แล้วก็เพื่อยืนยันผลงานของพวกเรา

้เขาครุ่นคิดไปครู่หนึ่ง ก่

หรือว่าจะเน่าตายในนี

งผู้รอดชีวิตที่สวมกางเกงขาสั้นรัดรูปสีแดงส

ว่าตอนวิ่งหนีตายมาที่นี่ ถูกซอมบี

าะในลำคอขึ้นมาบ้างไม่ได้ คนบ้าอ

่อนที่ไบรอันจะกลายเป็นตัวตลกไปมากกว่านี้

อะไปด้วยคราบดำ ๆ ของไบรอันแดงเรื

ก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกต

กลงเอาเป็นว่านา

าดนี้แล้ว ผมก็คงจะปฏิเสธไม่ได้แล

ิก นายไปขนให้มากที่สุดเท่าที่นายขนไหว แอนนาเบลกับเนวิลล์ไปคอยคุ้มกันด้า

่าย ก่อนที่ร็อบบ์จะชะงักเหมือนนึ

ายุเท

ห้ผมที่กำลังจะตามแอนนาเบ

ิกกับแอนนาเบลก็เหมือนกัน เราอายุใกล้เคียงกัน น

แต่ก็ยังไม่วายใช้ค

รั

ักยิ้ม แล้วออกเดินไปยังรถถังอีกครั้ง พาผู้รอดชีวิ