าเป็นเงาของสตรีร่างแน่งน้อยบนหลังม้า สารรูปมอมแมมเปื้อนฝุ่นดินและเสื้อผ้าขาดวิ่น ทำให้เหล่าทหารยามอดดูดายไม่ดาย เข้ามาไต่ถามสตรีที่ควบม้ามาหยุดตรงหน้าบานทวาร

ได้สะบักสะบอมเช่นนี้เล่า” เสียงทุ้มห้า

ินค้า บังเอิญถูกปล้นระหว่างเดินทาง มีเพียงข้

ที่ต้องประสบเหตุร้าย ทำให้ผู้มองอดเวทนาไม่ได้ทั้งๆ ที่จริงแล้ว

ก แล้วท่านจะเดินทางไปที่ใดเล่า ข้าจ

งชั่วคราว พอเห็นว่ามีแว่นแคว้นอยู่ละแวกนี้จึงได้มุ่งหน้

ใดเล่า มีเงินติดตัวพอจะพักโรงเตี๊ยมหรือไม่ หากส

ร้งยิ้มรับเล็กน้อย ข่มใจให้ไม่รู้สึกกระดากอายตัวเ

้นเหลือแล้ว แต่เอ...ที่นี่ใช่แคว้นเสียนใช่หรือไม่” ว่าพลางทำท่าชะเง้

าง มีข้อสงสั

ภายใต้ปกครองด้วย ข้าจึงใคร่หมายฝากเนื้อฝากตัวที่หอคณิกานั่นชั่วครา

้สิ...ข้าพอรู้จักกับฮูหยินหยวนเจี

ห้เดินเสียจริง กวงจินลอบเหยียดยิ้ม ไม่นึกว่า

งต้องรบกวน

อนทหารยามผู้นั้นจะอ

่งด้วยโคมพู่ห้อยและลวดลายดอกไม้ตามหน้าจั่วที่แต่งแต้มด้วยสีทองอย่างตะลึงงัน ด้วยไม่คิดว่

นที่สนใจของเด็กหนุ่มมากนัก นอกจากหญิงวัยกลางคนซึ่งนั่งรินน้ำชาส่งกลิ่นหอมยวนเย้าอยู่กลางห้องโถง นางชะงักมือเมื

ป ข้าจึงอยากฝากฝังให้ท่านช่วยสงเคราะห์หน่อย หา

างคุ้นหน้าคุ้นตากับทหารยามผู้นี้เป็นอย่างดีเพราะมักเห็นเขามาสำเริงสำราญกับนาง

ง คงตัดสินใจใดๆ โดยพลการเองไม่ได้ ต้องรอให้คุณชายเจิ้งเหอกลับมาเสียก่อน ถึงเ

ืออีกครั้งแล้วบรรจงรินลงจอก ทว่ากวงจินกลับหูผึ่งเมื่อได้ยินชื่อของเจ้าสำนักปักษามรกต รู้สึกตัวว่าต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อสร้างโอก

จร อยากกลับบ้านก็กลับไม่ได้เพราะไม่มีเงินติดตัวสักแดง ให้ข้าได้พักพิงและทำงานทีนี่สั

าส่งเสียงฮือฮา หยวนเจี๋ยชำเลืองมองร่างเล็กภายใต้อาภรณ์ขาดวิ่นอย่างเวทนา ผมเผ้ารุงรังและเนื้อตัวเปรอเปื

ข้าตัดสินใจได้เช่นไรในเมื่อข้าไ

ดเมตตาข้าเถิด

นก่อนเถ

เจี๋ยก็พลันคิดในใจว่าสตรีน้อยตรงหน้านั้นคงไม่ใช่หญิงสาวชาวบ้านเป็นแน่ อาจเป็นบุตรีจากสกุลเจ้านายที่ไหนสักสกุล แต่นั่นก็หาใช่เรื่องสำคัญเมื่อใบหน้าของชายหนุ่มอีกคนซึ่งกำลังกลับสู่แคว้นในคืนนี้แวบเข้ามาในห้ว

ัก ข้าก็จะสงเคราะห์ให้ เจ้าไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์

จินเบิกตาโพลง ตามความคิดหยวนเจี๋ยแทบไม่ทันด้วยไม่คิ

่เมตตา บุญคุณครั้ง

น้าผมให้เรียบร้อย อย่าชักช้า ข้าไม

เด็กหนุ่มลอบยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว กระหยิ่มใจคิดว่าอีกไม่นานก็คงล้วงจุดอ่อนจากอวี๋ว์เจิ้งเหอ

้องพอใจเ