สิ่งที่อยู่ใน

นเหมือนถูกบีบ จน

บโทรศัพท์แล้ววิ่งออกไป โดยไม่ได้ส

ต่วิ่งไปอย่างไร้จุดหมายตามเส้นท

ี ต้องหนีไปให้ไกลจากมา

ว่า เหอซวี่จะไล่ตามฉันม

ิดไม่ออกว่า จะโทรหาใครได้ ณ ตอนนี้ แบตเตอร์รื่ในโทรศัพท์ก็ใกล

ด้ยินเสียงที่แหบแห้งเล็กน้อยของเพื่อนรักหลี

ยวู ใช่ม

ว่จ๊ะ ฉ

ิน ฉันจึงเผลอตกไปในทุ่ง จนเนื้อ

และโทรศัพท์ของฉันก็ดับไปเสียแล้ว ฉันวิ่งต่อไปด้วยเท้าเปล่าเท่า

เมื่อวิ่งผ่านร้านอาหารที่เราทานอาหารกัน

นนทางหลวง ฉันเดินไปตามถนนที่คดเคี้ยวตามภูเขา ฉัน

งที่คดเคี้ยวนั้น กำลังบอกเล่าเรื่อ

พัดผ่าน ฉันกลับรู้สึกหนา

่งทาง ฉันรู้สึกสิ้นหวังอย่างยิ่ง เมื่อจ้

เคยรู้จักธาตุแท้ของเขาแม้แต่น้อย ฉันตาบอด และ

ฉันอยากจะกระโดดลงจากหน้าผาเพื่อยุติเรื่องเร

ก็ตกอยู่ในอาการโคม่า ตลอดระยะเวลาหลายปีมานี้ มีฉันคนเดีย

ง ๆ ให้ฉัน และเขายังติดต่อมาให้กำลังใจผ่านทางวอตส์แอปป์อยู่เสมอ เขาคอยชี้แนะฉันอยู่บ่อยครั้ง จนฉั

ก็จะสูญเปล่า ไม่ใช่หรือ？ ฉันยังไม่มีโอกาสได้เจอเขาและขอบคุณเขา

ยงยังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณของผู้มีพระคุณ แต่ยังมีความแค้นที

้ขนาดนี้ สุดท้ายฉันก็เลือกที่จะไม่กระโดดลงจา

ม่เคยเสียใจ ที่ฉันเลือก

พยาบาท คอยเฝ้าหุบเขาแห่งนี้ไปชั่วนิรันดร์ ฉันจะต้องรีบหาทางกลับเข้าเมืองให

บนี้จะมีรถแท็ก

องเที่ยว ไฟหน้ารถที่ส่องมาตกกระทบ

ันอย่างเยียดหยัน และหัวเราะขำออกมา จากนั้น พวกเขาก็ขับรถจากไปพร้อมกั

หรือคนเร่ร่อนข้างถนน หรือไม่ก็เห็น

งแล้วครั้งเล่า ฉันก็ต

ื่อรอจังหวะ ทันทีที่เห็นแสงไฟรถสาดส่องมา