ชื่อ แต่ป้าก้อยไม่เชื่อเนื่องจากนางเคยสอนสองสาวให้ทำอาหารง่ายๆ เช่นทอดไข่ สอนหลายครั้งหลายหนก็ยังทำไม

ยากนะ ข้าวต้มกุ้งพิโรธเอย ไข่กระทะเอย โจ๊กทรงเครื่องเอย ไม่มีทางที่แกสองตัวจะทำได้ บอกมาซะดีๆ ว่าใคร

่าไปฟ้องคุณๆ น

ื้อเช้าสามวันมานี้

ั้งสามวันเลยจ้ะป้า

ได้แน่” ป้าก้อยเดาไม่ผิด “แล้วทำไมแกไม่บ

งสาวใช้ที่ทำ

ลุง คุณป้าแบบนั้นเองค่ะ” คนตอบคือพร

ลับไม่บอก บอกไปสิคะคุณๆ จะได้ชื่นชม ไ

นี้ไม่มีใครชอบหมิว พวกเขาเกลียดหมิวกันทุกคน” น้ำเสียงคนพูดช่างเศร้า ทำให้คนฟังพลอ

่ะ ต้องถูกเผ่นกบาลมันถึงจะรู้สึกเจ็

ยดนะคะ เพิ่งหายป่

พันพู

ก ต้องทำอาหารตามสั่งด้วย” ป้าก้อยตอบ “นังน้อม นังต่าย แกไปซื้อของสด ของแห้

หารที่จะต้องซื้อมาปรุงอาหารเ

ึกนี่สิมันเลือกยังไง มีปลาสลิดอีก ฉันถนัดทำงานบ้าน

ลงโทษน้อมกับต่าย อีกทั้งไข้เพิ่งหายดี นางกลัวว่าไปตลาดเ

รนับพันขันอาสา “อยู่บ้านเฉย

่างสงสารและเห็นใจพรนับพันแต่ก็ทำ

ันว่า มันจะเลือกของไม่ดีมา” ป้าก้อยไม่ห้าม “นังต

่ถนัดเรื่องการทำอาหาร เธอเลือกซื้ออาหารทะเลจากตลาดอย่างคนชำนาญ ส่วนผั

รื่องที่จอดรอลูกค้าข้างตลาด ทว่ากลับไม่มีสักคัน สองสาวจึงพากันเดินมายังหน้าตลาดเพื่อเรียกรถแท็กซี่กลับบ

วหรอคุณหมิว เห็น

ับสมัครพนักงานเสิร์ฟวุฒิการศึกษามัธยมปีที่สามสองตำแหน่ง และแม่ครัวหนึ่

ทั้งสองจะเข้าไปนั่งในรถ ขณะที่รถเคลื่อนออกไป สายตาของพรนับพันยังคงมอง

.45

่ที่กลับมาวันนี้เพราะเหตุผลสองอย่างคือ บ้านหลังนี้คือบ้านของเขา เขาสมควรอยู่หาใช่อีกหนึ่งชีวิตที่ไม่มีใครต้องการให้อยู่ร่วมบ้านด้