ระวายแค่ไหน ที่ได้แต่รักไม่สามารถแสดงควา

ที ชายร้อยทั้งร้อยไม่ใช่แค่เขาคนเดียว ที่หมายมั่

ไม่เคยใจอ่

ลยสักคร

บไม่กล้าสบสายตาหลายคู

นสนุกปากจนปณิตาเข้ามายืน

ลั

ออฟฟิศเราก็กระเหี้ยนกระหือร

สาวแล้วหัวเราะ “พูดยังกับ

ากกระซิบ “ดูแต่ละคนนะ ดวงตาน

มื่อนึกภาพตามปณิตาที่พูดซะเกินจริง “ก

ยพวกนี้แน่” ปณิตาเบ้ปากใส่สามสาวที

ล่ะ มะรืนต้องไปสำรว

ันสองคนจะได้ไม

อาจจะค้างสักคืนสองคืน มีนีไ

ิน ๆ เหมือนพี่มินไปกับหนุ่มค

ิลันว่าพลางห

่ที่ครอบครัวของพฤกษ์มีโครงการจะซื้อไว้ในครอบค

ลี้ลับที่ไม่เคยมีปรากฏแก

ให้แก่สังคม โดยการทำให้เกาะเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยหินไม่มีหาดทรายกลายเป็นรีสอร์ตอิงธรรมชาติ

าเดินเคียงข้างพฤกษ์ในฐานะคู่ค

วานคนที่เข้าลิฟต์ก่อนหน้าช่วยกดค้างไว้รอจนหล่อนแทรกตัวเข้ามาได้ เมื่อครู่หล่อนต้องใ

้อง ดีที่กำชับไม่ให้พนักงานปริปากบอกข้อมูลกับคนแปลกหน้า โดยเฉพาะเจ้าของลิ

ออะไ

ะต้องหาเพราะถึงอย่างไรเขาคงผ่านด่านขึ้นมาไม่ได้ หญิงส

วยถึอไหมค

แค่นี้สบายมาก” หล่อน

นะเกิดคุณพฤกษ์มาเห็นจะว่าเอา

าสิบผมดำน้อยกว่าสีเทาปนขาว ดูดีเพราะกิริยาสำรวมแต่อย่าให้ได้คุยกัน เพราะที่สิมิลันไม่ชอบ

นไม่มีที่เพ็ญจะไม่รู้ แม้แต่เรื่องลูกชายเจ้าของคอนโดที่คอยเทียวไล้เทียวขื่อทุกเมื่อเชื่อวันในตอนเช้าเพ็ญก็

เก่งในการยั่วโมโหอย่างร้ายกาจ สิมิลันวางของได้ก็ทิ้งตัวลงนอนบนโชฟากดขมับซ้

่ใช่

เขาไม่มีท

แป้นแล้นของเพ็ญยิ้มกริ่ม หญิงสาวชักสีหน้าหงุ

กไปถามแต่ประตูยังคล้องสายกุญแจไว้อีกชั

พูดน้ำเสียงน้อยใจนิด ๆ “นี่ค่ะ พี่ซื้อขนมมาฝ

ๆ จึงรับถุงขนมไว้ก่อนเอ่ย “ขอบคุณนะค

อะไรเลย พ

่ะ

ันก็พรูลมหายใจหนักหน่

ตูห้องเสร็จสรรพหล่อนก็วางถุงขนมที่โต๊ะเตี้ยข้างโซฟาแล้

่าเดิมแต่ก็ต้องรีบไปเปิดเพราะเสียงดังต่อเนื่

รอีกคะพ

ม

าย ขึ้นม

ยหนุ่มเอ่ยพลางเงยหน้าสบตา

รงแง้มจับไว้ หล่อนสะบัดมือเร่า ๆ จนหลุดพ้นจากการเกาะกุมก่อนจะ

๋ยวส