เทพม

ายน

ทันแ

ดชิดกันออกมา ในมือถือของพะรุงพะรังทั้งกระเป๋าสะพาย แฟ้มเอกสารสองปึกใหญ่ กระบอกอลูมิเนียมใส่แบบแปลนสะพายไหล่คนละข้างกับกระเป๋า ก้าวเดินแกมวิ่งจากล

่ะ คุณรอ

ปหาที่มาของเสียงแล้ว

่ค่

วช่อโตห่อด้วยกระดาษสาสีครีมอ่อนผูกโบว์ม่วงขนาดใหญ่สะดุดตา สิ

ี้ของฉัน

ช่

หนคะเ

่ะ แมสเซนเจอร์เอามาส่งเมื

สร็จแล้วถอยหลังกลับไปประจ

ครส่งดอกไม้ให้หล่อนนอกจากคนรู้ใจ แต่หากเป

ล่อนชอบลิลลี่..

ลก ๆ มองการ์ดใบเล็กที่แทรกอยู่ลึกลงไปใจกลางช่อแล้วแหวกยิปโซฟิลาที่ล้อมรอบหยิบการ์ดใบนั้นขึ้นมาดู จาก

้ ฉันบอกแล้ว

ีใครกันที่รู้ว่าหล่อนชอบดอกไม้ชนิดไ

หากเป็นกุหลาบหนามคมคงบาดเลือดซิบไปแล้ว แต่นี่เป็นลิลลี่จากคนเคยรักที่ทิ้งกันไปด้วยการกระทำเจ็บแสบจ

ยดายท

ากเจ้าของหัวใ

ึ่งจึงเดินจากไป ไม่ทันเห็นว่าพฤกษ์

รก้าวเข้ามายืนเคียงข้างจนไหล่ชนกันทั้งที่ยังมีที่ว่างพออีกมาก ดวงหน้าหล่อเหลาเหลือบมองแล้วยิ้มมุมปากเผยลักยิ้มเป็นเอก

ทษนะ

อกหน้านิ่งแล้วปรายตามองอย่างมีคว

ซิบเบา ๆ ไม่ให้คนด้านหน้าที่เข้ามาเป็นคนสุดท้ายและเป

ไม่เห็นต้องข

งกระซิบคุยกันแต่เสียงยังก้องอยู่ดี ชายหนุ่มโอบเอวบางกระชับเข้าห

กต์ที่จะประชุ

ษด้วย” พฤกษ์ตอบพลางกระชับร่างระหงแน

ยก่อน

ุดสูทเทาด้านหน้า ดวงตาซุกซนเหลือบมองชายหนุ่มข้างกายแล้วโบกไ

กระชับแฟ้มเอกสารแทนหล่อนอีกมือขยับเนคไทเข้าที่ ไม่มีคำพูด

ายขณะเดียวกับพฤกษ์ที่เลี้ยวไปทางขวาอันเป็นห้องของประธานบริษั

กสารปึกใหญ่กองรอบนโต๊ะทำงาน ชายคนเดิมในลิฟท์ก้าวเข้ามายืนที่หน้าโต๊ะแล

าประชุม

อบสั้น ๆ ทั้

าบริษัทช้ามาก เม

ด ยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรงมองสบตาชายกลางคนด้ว

ต่เทคแคร์คุ

ะ ผมไม่ได้ท

แบบในลิฟต์เมื่อครู่ ผมว่ามัน... เอ่อ...” ชายกลาง

อนตอบ “ผมพูดผิดตรงไหน ก็

นว่าพวกคุณอยู่ด้วยกันแล้ว” ชายกล