ฉันมีหน้าที่แค่จัดการความ

มือกำด้ามไม้กวาดเกร็งแน่น สัญชาตญาณทำให้เธอจะวิ่งหนีออกจากห้อง แต่ช้ากว่ามือใหญ่ที่คว้าไหล่ของเธอไว้ไ

คือ…” น้ำเสียง

้วหน้าตาของเธอดูคุ้นๆ

สแสร้ง มือใหญ่ถือวิสาสะดึงหมวกออกจากศีรษะเธอ “ว้าย ! ” หญิงสาวอุทาน

ายหนุ่มก็กระตุกวาบ...แม้จะผ่านมาหลายปี แต่เขาก็ไม่เคยลืมเธอเลย แม้ว่าในตอนนี้เธอจะไ

อตัวสั่น มองเขาราวกับเห็นสัตว์ป่าดุร้าย “เป็นเธอจริงๆ ด้วย” ประโย

ามแกะมือใหญ่ออกจากไหล

พิเศษ ทำเอาเธอหน้าร้อนวาบ พยายามข่มใจตัวเองไว้...ไม่มีอะไรต้องกลัวอี

ม่ขำด้วยหรอกนะคะ ปล่อยฉันเถอะค่ะ ฉันมาทำงาน ไ

เธอทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งที่เธอเป็นตัวต้นเหตุท

้วขวัญ นิสัยของเธอยัง

นนี้ เขายังคงหล่อเหลาไม่เปลี่ยนแปลง คิ้วเข้ม ดวงตาคมดุ จมูกโด่ง ปากสวย แต่หนวดเคราที่รกครึ

คะ ไม่นึกว่าคุณจะมีร

รุนแรง...จูบที่ทำเอาเธอตัวแข็งทื่อราวกับโดนสูบวิญญาณออกจากร่าง หัวสมองขาวโพลน เผลอปล่อยมือจากด้านไม้กวาด เขาเองก็ทิ้

ตามขึ้นคร่อมเหนือร่างบางที่ยังคงเย้ายวน เขาจูบปากเธออีกครั้ง และอีกคร

งสาวหอบหายใจถี่ๆ ด้วยเพลิงพิศวาสที่อัดแน่นอก ริมฝีปากอิ่มขบเม้มสะกดกลั้นเสียงคราง

ลูก สู้ดิ้นรนทำงานดูแลลูกจนเหนื่อยล้าเกินกว่าที่จะคิดเรื่องอื่น มี

อคิดว่าเป็นจริง...เพราะผ่าน