“พระราชบัญญัติ

ปมากขึ้น หญิงสาวต่างแต่งกายด้วยเสื้อผ้าอาภ

งกิริยามารยาท ทั้งงานบ้านงานเรือน เหมาะสมสำหรับการสู่ขอมาเป็นแม่ศรีเรือน จนถึงขนาดมีแม่สื่

ยมชาววังตั้งแต่เป็นเด็กหญิง เพราะเชื่อว่าหากลูกสาวได้ดิบได้ดีเป็นนางพนักงานอยู่ในวังเฉกเช่นเดียวกับคุณพิน ผู้ชายทั้งหลายก็ใคร่จะสู่ขอ

และเรียนรู้งานได้เร็ว จึงได้ทำงานเป็นนาง

่องเป็นยองใย ตลอดจนจริตกิริยานั้นก็ได้รับการปรุงแต่งอย่างเหมาะสม รู้ว่าควรจะหวาน

ม้จะสุขสบาย แต่ก็บ่มเพ

ะองค์หนึ่งกันทั้งนั้น เพราะนั่นก็เหมือนกับเป็นการเลื่อนตำแหน่งหน้าที่การงานและเป็นการเพิ่มคุณค่าในตัวเองได้อีกทาง เพราะหา

นอยู่แล้วและก็มีหน้าตาที่สะสวยอยู่เป็นทุน แต่หนทางก็ย่อมมีอุปสรร

องกรมหมื่นหญิงผู้สูงศักดิ์ และเมื่อแม่พิศอยากจะได้ดีย้ายจากนางพนักง

้มันลูบๆ คลำๆ เล่นก็เท่านั้นเอง สึกหรอเส

ยู่นี้เล่า มันไม่ใช่แค่การลูบๆ คลำๆ อย่างที่คุณน้าพินบอกส

่าจับตรงนั้นสิจ๊ะ

อแม่อ่ำตะปบฝ่ามือวางไว้ใต้รา

ประเดี๋ยวน้องพิศก็จะชินไปเอง คราวหน้าน้องพ

ัวของสาวรุ่นที่สวยสดงดงามไม่ต่างจากดอกไม้แรกแย้ม และหากหล่อนจะได้เป็นคนแรกที่ชอนชิมห

รอจ๊ะ พี่อ่ำไม

องแม่อ่ำนั้นแตะไต่ไปมาตามเนื้อตัวของหล่อนราวกับหนวดหมึกที่มักจะพ

พิศน่ะอยากมาอยู่กับพี่จริงๆ หรือเปล่า หรือจะแค่มาห

าจ๊ะ พูดอย่างนี้ฉันก็เสียหายได้ ถ้า

ด้สวยงามแต่อย่างใด ทั้งยังมีลักษณะเป็นเหลี่ยมเป็นสันเฉกเช่นผู้ชาย

ต่ก็จำต้องกลั้นใจเอาไว้ ทั้งฝ่ามือก็กำเข้าหากันแน่นเพื่อ

อสิ่งที่หล่อนไม่เคยคิดจะปรารถนามาก่อน เรือนร่างนี้อยากเก็บไว้ให้บุร