นแล้ว ลาก่อน” น้ำใสพยายามนิ่ง แม้หัวใจกระตุกวาบกับน้ำเสียงที่แฝงปนความเจ็บปวดดังเข้าโสตประ

นิ่งกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก น้ำเสียงเยือกเย็นบอกเธอว่ามันเกิดขึ้นจริงแน่ แต่เธอจะยอมให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขากำหนดอย่างงั้นเหรอ ‘ไม่มีทาง’ แม้ใจอยากจะบอกเขาเหลือเกินว่าเธอรักเขาไม่เปลี่ยนแปลง แต่เพราะรักมากอย่าง

อเห็นและรับรู้ในสิ่งที่ต้องเห็นแล้วจาก

ย่างเธอเข้ามาปั่นหัวเล่นๆช่วงเวลาหนึ่งและมาจากไปโดยไร้ค

งการคำพูดเหตุผลที่ฉันท

ั้น ฉันก็ถาม

่างรวดเร็ว เพราะไม่งั้น เอ็ดเวิร์ดจะเข้าม

่คำท้าทายแต่มันเป็นคำเย้ยหยันจากเขาต่างหาก เพราะทั้งเธอและเขาต่างรู้ดีว่าเธอไ

ได้เหรอ?” น้ำใสลองเสี่ยงดู บางทีเธอเอ่ยกล่า

น้ำเสียงราบเรียบไร้ซึ่ง อารมณ์ใดๆ เขาทำเ

ย่างไม่ยี่หระ หันหลังเดินกลับไปยังโต๊ะ เดินเกม

สนทนาทุกอย่าง และไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้านายยังปล่อยให้น้ำใสกลับไปเผชิญกับสิ่งนั้นอีก แม้ทั้งสองจะไม่ลงรอยกันนัก แต่ให้

วิร์ดตอบกลับไม่แสดงอารมณ์ใดจน อาร์

ยเดินเข้าไปหาไซม่อน พร้อมกับแก้วเครื่องดื่มในมือ เธอทรุดนั่งลงตรงที่น้ำใสนั่งอยู่ สายตาและร่างกายยั่วยวน ไซ

จากการอ่านปากเธอค่ะ” มุมปากของเอ็ดเวิร์ดกดลึก ความสามารถด้านนี้แหละของเจเนตที่เขาต้องการและท่านอดัมก็หาคนที่เขาต้องการมาให้ตามคำขอและ

้อถึงตัวไซม่อน น้ำใสที่ทรุดนั่งตรงข้ามยื่นมือไปหยิบแก้วของตนขึ้นมา หลังจากที่ปล่อยประโยคที่สอง “ไซม่อน ถ้าคืนนี้คุณต้องการยายเด็กคนนี้งั้นฉันไปก่อนก็ไ

ปรี้ยวจี๊ดเอ่ยออกมา ทำให้น้ำใสที่กำลังท

ที่เงียบมาตลอดถึงกับเบิกตากว้างและเมื่อดึงสติของตัวเองกลับมาในวินาทีต่อมา เขาลุกและเดินตามน้ำใสไปทันทีปล่อยหญิงสาวจี๊ดจ๊าดกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอที่เผยออก

ือไซม่อนที่เดินตามมา “น้ำใส เธอกำลังจะทำอะไรกันแน่ เอาเถอะ! ฉันจะเล่นไปตามแผนของเธอและตามเก็บดอกเบี้ยจากเธอทุกๆสามวันไปเรื่