มเมื่อเห็นไมล์พึ่งเดินกล

กให้ไมล์ไปแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่เธอกับน้ำแข็งไปเลือกซ

ตรียมไว้ให้ถือเข้าห้องน้ำไป เวลาผ่านไปเกือบยี่สิบนาที ไมล์ออกมาจากห้องน้ำ ในชุดเสื้อโปโลสีน้ำเงินเข

้ว หิวมากด้วยครับ” ศศิกานต์ยิ้มอย่างเข้าใจ ไมล์ไม่เ

่ได้ที่วันนี้น้ำแข็งไม่ได้อยู่ทานมื้อเช้าด้วย เธอเอาขนมหยกมณีกับขนมโคมาให้ต

มๆกับรสชาติกลมกล่อมที่เขาห่างหายไปนานกว่าสี่ปี “ฝีมือไม่ตกเลย

หลานชายประมุขของบ้าน ไมล์ไม่ใช่คนช่างพูด แต่เขาก็ไม่เคยที่จะละเลยทุกคนในบ้านซึ่งไ

ามะลิยกชามข้าวต้มไป รวมของเอกพจน์และ

กติคุณตาไม่สนใจกับเรื่องเล็กๆมาก่อน แต่ทำไมน้ำเสียงยามเอ่ยถึงขนมตรงหน้าเขาถึงรู้สึกถึงความรักผสมความภูมิใจ ในแบบที่เขาไม่เข้าใจ แต่ไม

ูกมีโปรแก

อะไรที่ต้องไปท

ม่ม

เปิดเบอร์ใหม่และซื้

่ต่างประเทศนานสี่ปี กลับมาทั้งทีไม่มีอะไรเลยนอกจากความรู้และประสบการณ์ “งั้นเอาเป็นว่าวันนี้เราสองแม่ลูกไปช็อปปิ้งกัน เพราะเมื่อวานแ

บไหน” เอกพจน์ที่ฟังแ

หนดการณ์ ก็น่าจะวันมะรืน

น์ถามออกไป เพราะความต้องการ

ไม่เหมาะสม เขาคงต้องบังคับให้หลานชายเปลี่ยน เอกพจน์ได้แต่คิดในใจก่อน รอดูก่อนโดยที่เอกพจน์และศศิกานต์ไม่รู้เลยว่า ไ

กพี่ลูกน้องที่วิ่งเล่นกันมาตั้งแต่เยาว์วัยกลับมาบ้านแล

สนและไปสวัสดีคุณลุง

เลย ดีใจที่นายกลับมาแล้ว” เอกพจน์และศศ

นสบายดี

งนายกลับไปดูแลเองได้แล้ว” นับแสนพูดออกมาจากใจจริง แม้กิจการที่ตัวเองทำอยู่

ำหน้าที่ของตนกัน นับแสนเข้าบริษัทเพื่อทำงาน แม้หลายปีมานี้ ทางบริษัทไม่ได้มีโปรเจตและผลงานใหม

นแบบไหน” ศศิกานต์เอ่ยถามลูกชายอย่างระมัดระวัง

บอบอุ่นนัก แต่ก็ไม่มีความขัดแย้งรุนแรงอะไร เพราะแม้เขาจะอยู่และเติบโตมาภายใต้การดูแลของ คุณตาและคุณแม่ แต่ช่วงเวลาที่ไมล์จำได้