รู้หรือไม่ว่ามันจะเกิดเรื่องใดขึ้นห

วามเจ็บ หลิงไท่นั้นกึ่งหนึ่งอยากจะกอดรัดร่างเล็กนี้ขยำขยี้ให้สมใจอยาก แต่อีกกึ่งก็นึ

อ๊

ใจหลังจากนี้"หลิงไท่ทั้งอดกลั้นทั้งหวั่นไหวในคราเดี

ช้าสมควรถูกลงโทษ"จางหย่งรีบปรี่เข้ามาดึงร

ลัยกัลป์โชติช่วง จางหย่งไม่รอช้าคว้าแขนของอี๋ซู

หย่งสั่ง เลี่ยงเฟิ่งไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องราวใด แต่เมื่อ

เหินออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่หันกลับมามองภาพเบื้องหลัง

่า

ลิงไท่ร้อนรนกลับตำหนักพบสองสนมรอท่าอยู่แล้ว ทั้งหมดมิได้เอ่ยคำให้มากความ เ

เป็นอย่า

มเห

นี้เจ้าจะไม่ถู

ทษ เจ้ารู้หรือไม่ว่

าเถอะ"จางหย่งเล่าเรื่อ

ี้เพียงแค่คลุกคลีกับผู้ที่เป็นคู่ช

คำยืนยันจากเลี่ยงเฟ

ือเลี่ย

รรค์นั่

้อ

ล่า คู่ชะตาฝ่าบาทเป็นผู้ชายแล้วองค์รัชทายาทเ

ถามเทพจันทรา"จ

ยความว่าฝ่าบาทฆ่าพยั

้เลี่ยงเฟิ่งพาเด็กสองคนนั

่เรื่องดีเลยแม้

ทูลถึงเรื่องนี้หนีอย่างไรก็หนีฟ้า

เจ้าก็แล้วกันข้าไม่ขอออก

ะ"จางหย่งตัดคำแล้วชั

ิงไท่ มือบางไล่หยิบจับแจกันประดับหรือต้นไม้หยกที่ประดับตามโต๊ะ สายกวาดมองขึ้นลงและชะเง้อมองออกไปนอกตำหนักด้วยสายตาอยากรู

า"อี๋ซูเดินมาใกล้ปาไช่ที่่ยังน

ือไรว่าใครเขาเป็นห่

นะ ความผิดของเจ้าเสื

ับเอาตัวไปพัวพันได้อย่างไรกัน แค่เก็บ

หลือบสายตามองไหล่เพื่อนที่เป็นแผลยาวแล้วใจหาย ไหล่ขาวนั่นไม่เคย

สั่ง อี๋ซูรีบล้วงเอายาออกมาส่งให้ปาไช่ ปล่อยให้เพื่อนทำแผล

่งเดินเข้ามาพร้อมกับจางหยู รีบเอ่ยถามเม

บสำรวจคนตรงหน้าแล้วต้องยอมรับว่าอี๋ซูผู้นี้งดงามยิ่งนัก มิได้งดงามคล้ายหญิงสาวแต่ดวงตาดื้อดึงนั่นมีเสน่ห์ดึงดูดผู้คนมิใช่น้อย ดวงหน้าอ่อนหวานละม

ผู้นี

ชื่อปาไช่เป็นสหายของข้าเอง และ

บาดเจ็บกันมา

จ้าภพล่ะเป็นอย่างไรบ้าง"อี๋ซูส่ายหน้า

แม้แต่ผิวกาย ขออย่าได้ก

านพสพวกเรามาที่นี่ทำ

ช่ทำแผลให้เสร็จแล้วจึงกระโดดลงจากตั

ีนามว่

อจางหย่งพวกเราเป็นองค

วก่อน พวกเราขอบคุณท่านมากที่ช่วยเหลือ"อี๋ซูประสานมือเตรียมจากไป เพราะหากนายห

งต้องอยู่รอเข้าเฝ้าฝ่าบาทเสีย

วจบก็ลากปาไช่ออกไปด้านนอกห้องโถง ทั้งคู่มีสีหน้ามิไคร

่ไม่ได้แน่"อี๋ซูนิ่วหน้

งมิอาจหลีกเลี่ยงการพบ

ากที่นี่ไม่ได้

ีทางเดียวที่เร

๋ซูด้วยสายตาปนรำค

ก็หลบซ่อนยังไงล่ะ แต่เราต้องแยกย้ายกันหลบซ่อนน

ู ตำหนักที่ใหญ่ที่สุด เป็นที่ประทับของหลิงไท่เจ้าภพ คือตำหนักตงเทียน มันตั้งตระหง่านงดงามสมชื่อ และยังมีตำหนัก

้เลย แอบตรงไหนได้ก็ตรงนั้น พอพ้นวันพรุ่งนี

อตำหนักที่หลิงไท่ให้สองสนม นามลี่เม่ยและลี่เฟยได้พำนักอยู่ และยามที่หลิงไท่ผ่อนคลายก็จะมายังตำหนักนี้ เป็นเพราะตำหนักนี้อยู่ด้านในสุด ไม่มีเหล่าทหารสวรรค์รายล้อมเฉกเช่นตำหนักอื่น ดังนั้นไม่ว่าเสียงใดก็มิอาจลอดเร้นไปสู่ด

ึกขึ้นได้ ในใจนั้นคิดไปว่าท่านเจ้าภพที่มีหน้าตาดุดันท่านนั้นจะจับเหล่าปีศาจมาทรมาน เขาค่อยๆย่อกายแอบจากพุ่มไม้หนึ่งไปยั

ี้ยม ดุดันก็ปานนั้น ต่อจ้างข้าสิบตำลึงทองข้าก็มิขอเข้าใกล้เด็ดขาด"อี๋ซูเอ่ยออกมา เขาแอบมุดเข้าไปยังช่องประตูที

ๆ"อี๋ซูแนบหูกับบานประตูที่ปิดอยู่ ทันใดนั้นเองเสียงสามเสียงก็เงียบลง เขาพยายามถอยห

งตรงซอกคอทันที อี๋ซูอ้าปากค้าง คนที่จ่อง้าวมาที่คอเขาเป็นชายหนุ่มรูปงามยิ่งนัก ใบหน้าหล่อเหลาผ่องใสชื้นเหงื่อจนเ

า..เป็น

ักเมื่อเห็นคนที่นั่งยองเอา

หลิงไท่ถอนใจ ลดง้าวในมือลง

"อี๋ซูบอกเสียงอ่อน ใบหน้าของเจ้าภพยามนี้ดูอ่อนโยนละมุนละไม ไม่เหมือ

ั่งบนตั่งภายในห้องโถง เสียงอ่อนหวา

บาทเ

กอย่างเสร็จสิ้นแล้ว นางทั้งสองนิ่งเ

าฝ่าบา

ยกอี๋ซูให้เข้ามาหา เขาชี้หน้าตัวเองแล้วมองหน้าห