6 : มร

นคนไทยแต่เพราะเจ้าของบ้านนี้อยากได้ชื่อ

นหาเช้ากินค่ำ เป็นแม่บ้านมาอาศัยพึ่งพาท่าน อะไรท่านว่าดีไม่เสียหายต่อลูก

กเมื่อสิบสามปีที่แล้ว เ

นอ้อมแขนเล็ก ๆ เส้นผมประเอวเป็นลอนสีน้ำตาลทำให้เขาอยากลองสัมผัสมันดูสักครั้งกลับทำได้แค่มอง กระทั่งสีห

อจากการอ่านมังงะ เป็นแรงบันดาลใจให้ท่านเริ่มนำภาพลักษณ์ของไอรีนมาสร้างสาวโ

กลัวการยอมรับความจร

รรมปีสอง ลูกสาวแม่บ้านธรรมดา ๆ

งหนุ่มคนสนิทเป็นภาษาญี่ปุ่นตลอดการสื่อสารกัน นอกจากเลขาฯ สาวฝีมือดีที่ยืนให้กำลังใจอยู่ข้าง ๆ โต

้อมูลอะไรเลย ท่าน

ยกไปทั้งลูก ร้านคอมฯ

คุณ’ ด้วยการลงท้ายชื่อว่า ‘ซัง’ ต่อให้จะเป็นคนที่รู้จักกันมาเป็นสิบปีก็ตา

อยากได้รูปเธอเยอะ ๆ ไปหาร้านกู้ข้อมูลเอามา

ป็นห้องข้าง ๆ แต่ในห้องน

ะตูสำหรับเคาะเรียก ทั้งสามคนเดินผ่านไปในทีแรกก่อนย้อนก

ลยว่าบิดาของเขาต้องสร้างอาณาจักรอนิเมะในห้องนอนข

ักษณะเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือออกขอตัวออกจากห้องไป

่อยนัก เรียกว่าพอรู้เพียงผิวเผินจากชายหนุ่มและคุณแม่ของเขา จะอย่างไร ระดับการศึกษาของเลขา

งชู้สาวต่อให้อยู่กันสองต่อสองในห้องนอน..

ล้ว รบกวนนานามิซังฝากงานให้คนขับ

อังกฤษได้ ญี่ปุ่นได้นิดหน่อย ขอประท

การ์ตูน เลขาฯ สาวกวาดสายตามองไปรอบ ๆ มองตามแผ่นหลังของ

ณท่านทำลายเอกสา

คนความลับเยอะขนาดไหน

ม่ได้เติบโตมาด้วยกัน ตัวเขาและมารดาแค่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังในญี่ปุ่นกับทรัพย์สมบัติเงินทอง

น้าให้ดิฉันจองตั๋วเลยไหมคะ...?” เลขาฯ สาวสวยบอกรายละเอียด จดขยุกขยิกลงใ

. ทำไมผมจะต้อ

ไม่กลับ

. ทุกอย่างเป็นของผมใช่ไหมล่ะ?” เขาถามไปอย่างนั้น นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนรำไรสะท้อนแสงไฟจากโคมระย้าวูบวาบ จรดมองผ่านหน้าต่างบานสูงใหญ่ ต้นไม้เขียวชอุ่มรายล้อมรอบ

ขันแข็ง ทั้งคนสวน แม่บ้าน ด้วยความที่บ้านหลังนี้ฝุ่นเกรอะไป

ว่ามีแค่ที่ดิน หุ้นเล็ก ๆ ของบริ

้องรับไว้นั่นแหละ” เขาพูดอย่างคนเห็นแก่ตัว แม้ใน

อาเปรียบของานน้อย ๆ แล้วกันนะครับ พวก

นี้สิบโมงเช้า ช่วงเย็น ๆ ค่ำ ๆ เป

ูซี... โอโต้ซังซ่อนคฤหาสน์สวยขนาดนี้ไว้ในเมืองไทย ไม่

อย่างเพลิดเพลิน ยกมือไพล่หลังไว้ กว่าที่เข

วยก็ตามสบายเลยนะครับ

าฉันจะใช้สวัสดิการวันห

ว่าเธอจะไม่ใช่คนไทย เธอโค้งคำนับให้อีกครั้งหนึ่

สแล้วกันครับ เผื่

อยู่แล้ว” เลขานุการสาวจำเป็นต้องตะโกนกลับไปเนื่องด้วยความกว้า

ลาย ๆ คน ทั้งที่ร้อยวันพันปีไม่ค่อยจะยิ้มให้ใคร เขาไม่ใช่คนประเภทแจกมิตรไมตร

ล ไม่เรียกชื่อถ้าไม่สนิท คงนับคนได้ที่ศรัณย์วริศจะสนิทสนมด้วย ซ

น บางคนเรียกไม่ได้ เรียกผิดเร

ูกไว้ระหว่างหน้าต่างแต่ละบ้านอย่างเรียบร้อยในห้องที่เต็มไปด้วยฟิ

กับมารดาที่อยู่ด้วยกันมาตลอด ความจ

ิให้ผมหมดทุกอย่างเลย...” พลันถอนหายใจ

้นทั้งฟิกเกอร์การ์ตูน หนังสือมังงะ ผ้าปูที่นอน ของเล็กน้อยแม้แต่กระเป๋าเดินทางท่านยังเป็นลาย

่เพราะความเป็นพ่อลูกเพียงอย่างเดียว การ์ตูนที่บิดาชอบคือเรื่องโป

วเดียว ก่อนที่เขาจะหมุนกายกลับไปยืนหน้าต่างกระจกบานสูงใหญ่

างท่านถึงยกทุกอย่างให้ ถึงแม้ว่าท่านยังห่วงแต่ความสุขของตนเอ