อง วิโน

เขาตะโกน ทำให้ฉั

งจะฆ่าฉันได้โด

กจากที่นี่ ไปยังที่ที่ปลอดภัยกว่า ที่ที่ดีกว่

่ฉันรู้ แต่ทั้งร่างกายและหัวสมองของฉัน

ลืมสิ่งที่ฉันพูดไว้ครั้

ในคำพูดของเขาที่แผ่ซ่านไปทั

ง ฉันไม่มีวันลืมมันได้แน่นอน ทุกวัน ทุกคืน

ลายความสงบของฉันยิ่งกว่าตอนที่เขารับ

ไร้เดียงสาแต่ไ

้งแรกที่ฉัน

วอนขอฉัน" น้ำเสียงเยือก

คำพูดที่

ะฉันไม่เคยขอความช่วยเหลือหรือมื้ออาหารจากเขาอ

นมา เดี

ังลั่นอยู่ข้างหลัง ไม่มีทางที่ฉันจะมีความกล้าพอจะขยับตัวหรื

ันก็มั่นใจได้ว่ามันคือสิ

วียนไปทั่วร่างกาย ทำให้หัวใจเ

ันเตือนเธอแล้วว่าถ้าเธอยังทำตัวแบบนี้ต่อไป ฉันจะไม่รับผิดชอบ

ด้' ฉันกรีด

้ นั่นคือทางเลือกที่เธอมี แต่การตัดสินใจเป็นของฉัน"

ๆ และฉันรู้สึกได้ว่าทั้งร่างกา

เหยิงทั้งหมดที่เขาก่อขึ้น อาหารและจานกระจัดกระจายอยู่

ยว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้า

ให้ความดันเลือดขอ

าสั่งให้เธอมองเขาไว้

เจาะทะลุราวกับสว่าน ถ้าสายตาฆ่า

อชดใช้บาปของพ่อแม่เธอ พวกเขาตายทิ้งบาปไว้ให้เธอแบกรับ โดยไม่มีความเมตตาแ

ี่หัวใจฉัน ทำให้มันเลือดไหลด้วยความเจ็บปวด

วามเกลียดชังและความโ

องดันเต้ ฉันยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง แต่พวกท่านล้มเหลว

ับก็คือ ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่สูญเสียพ่อ

เกลียดฉันเลยสักครั้ง ท่านมอบค

พ่อแม่ของฉันไม่ได้เป็น

่อด้วย แล้วถ้าฉันจะโทษพ่อแม่ของเขาว

ด็กได้อยู่เลย แต่ตอนนั้นดันเต้อายุสิบแปดแล

ากร้องไห้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ต่อหน้าสัตว์ประหลาดตนนี้ แต่จะใ

แต่ฉันเกลียดมัน อย่ามาโชว์หน้าเลอะเทอะตอ

ยุด ฉันควบคุมมันไม่ได้ ฉันไม่ใช่หุ่นยนต์ท

าใจเลยใช่ไหม" ดันเต้คำราม พลางกอดอกไขว้แขน

ไม่ได้เท่านั้น ฉันไม่อยากแสดงให้เห็นว่าตัวเองอ่อนแอ ฉันเริ่มเช็ดน้ำตาด้วยแขน

ายคนนี้เลยด้วยซ้ำ ทำไมเขาถึงต้อง

ก็คงทำให้เขาขุ่นเคืองไ

ยงให้มั่นคง ไม่อยากให้ฟังดูเหมือนกำลังอ้อน

่ได้รับอนุญาตจากฉัน นั่นคือสิ่งที่ฉันมั่นใจแน่นอน คุณวิโนก้า

รุนแรงขณะที่เขาก้าวเข้ามาโดยไม

ที่แข็งแกร่งของเขา ลมหายใจของฉันต

ห้ฉันมีความสุข แต่เธอกลายเป็นเด็กเอาแต่ใจไปแล้ว และฉันก็รู้วิธีปราบกระต

ว ฉันรู้แล้วว่าตอนน

อายอีก ฉันไม่มีความสุขเลยนะ ถ้าอยากจะยืนหยัดขนาดนั้น ทำไมไม่ทำให้ถูก

นกำแน่นไว้ รู้สึกแย่ที่การกระทำของเขาท

เธอ' สติของฉันเตือนขึ้นมา ขณะที่รู้

..ทำอะไร" ฉันถาม

บหูขณะที่เขาดูดมัน สัมผัสของเขาทำ

ของเขามากแค่ไหน ทุกอย่างก็เปลี่ย

ึกที่ฉันไม่เคยฝันถึงมาก่อน มันปลุกเร้

ไรล่ะ กระต่ายน้อย" เ

่านไปทั่วตัว ราวกับหัวของฉ

คำตอบออกมาอย่างสิ้นหวัง ขณะท

คิดว่าเราจะอยู่ด้วยกันได้ยังไง" เขาพึม

กไป แต่ร่างกายฉันกล

่นเกมของมันเอง โดยที่ฉัน

ุมสติกลับคืนมา พยายามกดข่มควา

งฉัน มันกระหายสัมผัสของเขาไ

ู้ว่าเธอต้องการสิ่งนี้เหมือนกัน"

ยามดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนเขา

ยตัวเองไปเถอะ" เขากระซิบใส่ลำคอฉัน ส่

ละจิตใจ สงครามภายในระหว่างความปรารถนากับเห

งห้ามของความสัมพันธ์เราตะโกนก้องอยู่ใน

ฏิเสธไม่ได้เลย มันคือระบำอันตรายแห่งอารมณ์ ท

อย