ปในบ้าน และไม่พลาดธนภูมิกำลังนั่งคุยโทร

ภูมิมานาน

น ก่อนจะยิ้มและยักคิ้วทักทายเล็กน้อยจากนั

ับกำลังจะโดนบังคับแ

ที่กระเป๋ากางเกงเอ่ยถามเสียงกลั้วหัวเราะเม

่าพวกผู้ใหญ่ท่านคิดอะไรกันอยู

ี่กำลังดื่มน้ำเกือบสำลักน้ำ เข

ะ แล้วอีกฝ

กใจนัยน์ตาเบิกกว้างอ้าปากหวอพลางยกนิ

า นี่อย่าบอกนะว่าผู้ห

่แล้วแ

งนั่งบนโซฟาด้วย

งเหรอวะ…แล

เพื่อนรักอย่างอยากรู้ พศวัตเหลือบตามองแล้วบอ

เสธโ

งๆ เลยนะโว้ย ว่าฉันเล็งๆ น้องเขาอยู่ถ้าไม่

กับถามว่า ‘มีปัญหาอะไร’ นั่นแหละชายหนุ่มถึงได้รู้ตัว ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วแ

นี่ยนะสวย กะ

กว่าเป็นเด็กกะโปโล เป็นสาวสะพรั่งแล้

ั

อ๊

ขาแทนคำตอบ และมันเป็นคำตอบที่ทำให้ธนภูมิข้องใจมาก แต่ก่อนที่จะเขาจะได

เลิกคุยเลิกสนใจเรื่องนี้เถอะ

ต่หัวค่ำ

็ยันร่างสูงของตัวเองลุกขึ้นบิดขี

นไปนั่งกินเหล้าก่อนเวลาไม่ได้หรือไง และคื

นจะเดินตามออกไปติดๆ และระหว่างเดินไปนั้นธนภูมิเหมือนจะเพิ่งนึกถึงสิ่ง

ล่ะวะต้องโ

กง ก่อนจะเอี้ยวตัวกลับมาบอกพร้อมกั

หาเอาข้าง

ก็ว่าต

เริงสำราญตามประสาหนุ่มโสด โดยมีสายตาของยัยเด็กกะโปโลข้างบ้านมองตามรถเมอร์เซเดสเบนซ์ของพศวัตที่วิ่งนำเฟอร์รารี

ินสุว

ดท้ายด้วยผ้าพันคอสีพื้นดูเก๋ไก๋ไม่ฉูดฉาดแต่ลงตัวของวรรณวลีที่ยืนร่ำลาผู้สูงวัยทั้งสามค

ู้ว่าวันนี้เธอจะเดินทาง แต่เหลือเวลาอีกไม่มากเธอก็ต้องไปแล้วก็ยังไม่เห็นแม้เงา วรรณวลี

ปลูกถอนหายใ

ปรับสีหน้าพลางส่งยิ้มแห้งๆ และกลบเกลื่อนด้วยการเดิ

อยากจากแม่และท

เรียน รีบเรียนจะได้รีบจบแ

ออกห่างเล็กน้อย ซึ่งวรรณวลีก็พยักหน้

เกเร และที่สำคัญจะช่วยงานที่ร้าน

เปิดร้านอาหารไทยอยู่ประเทศอังกฤษเมื่อหลายปีก่อน และตอนนี้กิจการก็รุ่งเ

ีมา

ั้งที่เมื่อวานก็เตือนแล้วนะว่

ข้อมือขึ้นมาดูแล้วใกล้เวลาที่วรรณวลีจะต้องขึ้นเครื่องแล้ว ดังนั้นขึ

ะติดธุระก

มั่นเป็นเหมาะว่าจะมาส่งน้อง เฮ้อ…อย่าถือสาพี่เขาเลยนะหนูเปรี้ยว คงเจองานด่ว

็นึกโมโหลูกชายตัวดีที่ผิดคำพูดจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตา

ี้ยวก็ดีใจแล้วล่ะค่ะ” บอกด้วยน้ำเสียงสดใสใบหน

ถึงที่โน่นแล้วอย่าลืมโทร.มาร

้นเปรี้ย

ไปสวมกอดอีกครั้ง ก่อนจะผละออกหันมา

นะคะ

ลูก มีอะไรโทร.มา

านลูกสาวตัวน้อยๆ ของเขาก็กลายเป็นสาวเต็มตั

ลุง ฝากดูแลคุณพ่อกับคุ

งบุพการีทั้งสองกับผู้สูงวัยข้างบ้านที่สน

นอย่างดี เดินทางปลอดภัยแล้วอ

ะไม่ลืมที่จะชะเง้อคอมองเลยไปเผื่อใครบางคนที่เธอเฝ้ารอจะโผล่หน้ามา แต่ก็ต้องผิดหวังซ้ำสอง ใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มสลดลง แต่มันก็ชั่ววินาทีเท่านั้นวรรณวลีสูดลมหายใจเข