ตาเบิกกว้าง เรียวปากอ้าค้างด้วยนึ

ตาเริ่มริน “มันจะเป็นไปได้ยังไงใน

นสิ่งที่

าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นข

าดเจ็บอาการสาหัสและต้องตายถ้าคน

ทบอยากจะสำลัก ความกลัวและความเสียใจปนเปในความสับสน ถึงเวลานี้เธอจะแก้ตัวอะไรไม่ได้อ

เคยลืมและจดจำได้ดีในวันที่รับโทรศัพท์จากเมืองไทย

บน

ที

องมองดวงตาสีน้ำเงินเข้

...อ

บไหล่เธอไว้แน่น สันกรามของเขานูนขึ้นมาจนเห็นได้ชัด

ครช่วยน้องชายของผมได้แม้แต่แพทย์มือหนึ่งที่บินตรงมาจากอเมริกา ผมเกือบเป็นบ

ียสหายไปและเธอก็ไม่ได้รับข่าวคราวใด ๆ จากเขาอีกเ

อยพิชญา” ชายหนุ่มบ

นนั้นที่เขานั่งไปเสียหลักพุ่

เบน ฉัน

เบนโหมไหม้มากขึ้น นัยน์ตาคู่นั้นดุดันน่ากลัวก่อนจะก

ฟังฉันก

อนที่คุณกำลังมีความสุขโดยไม่รับรู้ความทุกข์ของคนอื่น ฆาตกรอย่างคุณไม่ควรมา

ปล่อยฉ

ที่ก้มลงมาและฉกลิ้นเข้าไปในกลีบปากสีชมพูเข้ม เขาไม่เพียงจ

ขาบดขยี้ริมฝีปากบางหนักขึ้นเรื่อย ๆ แต่ความกลัวทำให้เธอตีบตันไปหมด ด

ะทำดิบห่ามลงได้ เธอไม่ควรมาที่นี่ ไม่ควรหลงเชื

.เบน...

ริมฝีปาก ร่างเล็กสั่นเทาทว่าเขาก็ยังแสดงค

า...ผมยังสงสัยว่าทำไมคน

เรียส ฉันไม่ได้ข่าวเขาเลยหลังจากวันที่เกิดอุบัติเหตุ ฉันร

ับรถโดยประมาท แล้วก็กลับไปใช้ชีวิตอย่างปกติ โดยไม่ค