สงบเสงี่ยม ประตูไม้บานใหญ่ปิดลงตามหลัง สายตานับสิบคู่ที

พ่อของศรัณยู นั่งทำหน้าเคร่งขรึม แววตาเป

สวมชุดผ้าไหมสีม่วงเข้ม บนนิ้วสวมเล็บทองคำ

คุณภูมินทร์นั่งรอตั้งครึ่งชั่วโมง ช่างไม่มีมารยา

ลงบนเบาะรองนั่งตรงหน้าภูมินทร์

หญ่ทุกท่าน... ฉันตื่นสายเพราะไม่ค

ำคอ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะเสีย

หละ ข่าวลือข้างนอกเขาก็พูดกันให้แซ่ดว่าศรัณยูเป็นคนดวงกินเมีย ใ

อกเขาพนันกันแล้วว่านังเด็กบ้านนอกนี่จะรอดในบ้านพญาแลนได

ังขึ้นเบา ๆ จากบร

วตาใต้กรอบแว่นเย็นเยียบ แต่ใ

กถ้วยชาที่ร้อนกรุ่นขึ้นเหนือศ

ุณพ่อน

ูลจิระโรจน์ต้องมาเสื่อมเสียเพราะลูกชายฉันแต่งงานกับนังตัวซวยที่จะมา

ในเมื่อแกเป็นตัวกาลกิณี ก็อย่าสะเออะมาถืออำนาจนายหญิง ส่งป้ายทองคำคุมคลังและกุญแ

ำตา "แต่... เมื่อคืนพี่ศรัณยูกำชับไว้ว่า ป้ายทองคำเป็นสิท

รัณยู ญาติบางคนก็เร

ดี แกกล้าเอาชื่อศรัณยูมาขู่ฉันเหรอ วันนี้ฉ

ำแหลมคมขึ้นสูง แล้วฟาดลงมาหวั

คีบเข็มเงินไว้แน่น เตรียมจะแท

ยุ

่ำและทรงพลังดัง

ั

ศรัณยูก้าวเข้ามาด้วยรังสีอำมหิต

มือค้างด้

ในพริบตาเดียว มือหนาดุจคีมเหล็กคว้าหมับเ

ร

ักแล้ว" พจนากรีดร้องโหยหวนด

พจนาเซถลาไปชนกับโต๊ะไม้มุกด้านข้าง ถ้ว

้น โอบเอวบางของเธอไว้ในอ้อม

ด้กลิ่นไม้กฤษณาที่คุ้นเคย จึงแส

ธอต้องเป็นหม้าย" ศรัณยูกวาดสายตามองพ่อขอ

ละคน แต่ถ้าคนในบ้านนี้กล้าแช่งภรรยาของฉันอีกล่ะก็...

ูมินทร์ยังหน้าถอดสี ไม่กล้าเ