ักเขียนสาวรีบเปลี่ยนเรื่องคุยเสียเลย

ื่องลูกชาย น้ำเสียงที่เคยรื่นเริงของเขาก็หายไป ถูกแทนที่ด้วยน

ค่อยสบายใจ?” หญิงสาว

กหนึ่งตอบ แล้วก็ต้องถอนหายใจอ

ว่าเก็บไว้คนเดียว” กานต์มาดาเสนอ มีไม่กี่คนหรอกที่จะทำให้เธอรู้สึกใส่ใจกับความรู้สึกของคนคนนั้น

อัลฟอนโซ่ดูท่าจะเครียดกับเรื่องนี้จริงๆ “ช่วงนี้แก

อคะที่ว่า

์บี้อะไรพวกนั้น แล้วก็บอกว่าจะเก็บตังค์ซื้อ

สาวถาม ความจริงสมัยนี้มันไม่สามารถบังคับกันได้หรอก สิ่งที่พ่อ

คิดที่จะบังคับให้ลูกชายเป็นชายแท้ หากว่าเอนดิโกไม่ชอบที่จะเป็นชาย เขาก็ไม่เคยบังคับ “แต่ที่ผมเครียดคือ... ทำไมแกต้องปิดบังผมด้วย? มันเหม

นั้นใช่ไหมคะ?” กานต์มาดาอมยิ้มกับอาการหวง

ขารับคำอ

่ของเธอเอง “แต่เราก็ต้องทำใจว่าสักวันหนึ่งพวกเขาจะต้องโตขึ้น มีชีวิตเป็นของตัวเอง มีโลกเป็นของตัวเองที่เราไม่อาจเข้าถึง สิ่งที่เราทำได้คือคอยดูแลพวกเขาอยู่ห่างๆ เฝ้ามองเห็นพวกเขาเติบโตขึ้นในแบบที่พวกเขาเลือก คอยช่วยเหลือและอยู่เคียงข้างในยามที่เขาต้องการ ไ

ไปเป็นมาของลูกชายเขาเลยสักคน แม้แต่แม่แท้ๆ ของเอนดิโกก็ไม่เคยใส่ใจด้วยซ้ำ ทิ้งลูกเขาไปตั้งแต่แกอายุได้เพียงขวบเดียวเท่าน

ชอบเข้าเว็บดูตุ๊กตาบาร์บี้ และพยายามเก็บเงินซื้อของบางอย่าง แกอาจจะกำลังมีความรักอยู่ก็ได้ และอยากซื้อตุ๊กตานั้นให้กับเด็กผู้หญิงคนนั้น แ

กพูดถึงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งบ่อยม

าจจะโกรธคุณจนไม่ยอมคุยด้วยก็ได้” หญิงสาวเตือน เพราะหวั่นใจว่าเขาจะไม่ทำแค่

หว่างคนทั้งคู่อยู่พักหนึ่ง เสียงหวอจากที่ไกลแสนไกลดังแว่วเข้ามาในสาย

ราะจำได้ว่านั่นคือ

ี่เมืองไทยอีก

ี่ยนอิริยาบถจากการนั่งพิงหัวเตียงเป็นน

ักเธอ เขาไม่อยากบอกผ่านสาย มันเหมือนไม่ค่อยมีคุณค่านัก เขาอยากบอกเธอด้วยตัวเอง เ

ที่เธอสร้างขึ้น มันชักจะจริงจังและเลยเถิดเกินไปเสียแล้ว เธอไม่ควรเผลอใจ ไม่ควรจริงจังกับความ

พื่อหาข้อมูลเขียนนิยาย เขาจะเกลียดเธอ เธอไม่อยากให้เขาเกลียด... ย

ปแล้วค่ะ

แล้ว เมื่อเธอกดวางสายไปแล้ว และแม้จะพยายามติดต่อเธออีกกี่ครั้ง