ทร.เข้ามา “ไปซ้อมฮันนีมูนเป็นไงบ้างจ๊ะ? น่

อยู่ใกล้ๆ เพื่อนรักตอนนี้ คงถูกอีกฝ่ายทุบอึกๆ แก้เขินเป็นแน่ “แกก็รู้ว่าพี่ชายแกน่ะราวก

วกับหลุดออกมาจากวรรณคดีไทยขนาดนั้น ไม่มีทางเสียล่ะที่แพรพิลาศจะลุกขึ้นมาชิงสุกก่อนห่าม เพื่อนรักของเธอทำปากเก่งไปอย่างนั้นแหละ คงมีน้อยคนนัก

าศกลับมาเป็นเครียดเขม็งเมื่อนึกถึงปัญหาที่ทิ้งไว้ใ

ายใจอย่างนี้...คงไม่สำเร็จล่ะสิ “ฉันว่าแกควรดีใจนะที่อีตาคุณเสือของแกหลงแกขนาดนี้ ขนาดฉันบอกว่

จะชอบเธอขนาดนี้เลยนะ ในเมื่อเขาออกจะหล่อเพียบพร้อมขนาดนั้น จะม

มบาทวิถี ตรงข้ามกับหน้าบ้านของแพรพิลาศ ซึ่งมีรั้วติดกับบ้านของเธอ หญิงสาวขมวดคิ้วมองรถคันนั้นอย่างสงสัย ว่าใครกันนะที่มาหาสุชาติและพรเพ็ญกันนะ? ไม่รู้หรือว่าทั้งสองไม่อยู่บ้าน แล้วแพร

พรพิลาศถามกลับ

ได้ตั้งฉายาให้กับผู้มาเยือนของรุจาภาโดยที่อีกฝ่าย

ียงฉงน เกิดมาไม่เคยรู้จักใคร

คุณเสือขอ

?” แพรพิลาศเอ็ดความปากดีของเพื่อนรัก กลัวจริง

เหมาะกว่าชื่อเสือเสียอีก!” รุจาภาย่นจมูกอย่างหมั่นไส้คนที่ยืนชะเง้อชะแ

่ประตูรั้วบ้านตัวเองที่สูงระดับไหล่ของเธอ พ

ก่อนแล้ว คนอะไร...บ้าอำนาจ! หลงตัวเองอย่างร้ายกาจ! กล้าดีอย่างไรมาดูถูกพี่ชายของเธอ อย่างเขาก็เหนือกว่าพี่ชายเธออยู่แค่ไม่กี่อย่างเท่านั้นแหละ คือฐานะและส่วน

ที่ยื่นหน้ายื่นตากวนโทสะอยู่ในขณะนี้ หากว่าดวงตาของเขาสามาร

ภาลกเสียงยาวอย่างกวนโทสะ ลอยหน้าลอยตาตอบอย่างไม่กริ่

ันบ้าง!” พยัคฆ์สั่งสอนคนปากดี เขาจงใจเปลี่ยนสรรพนามตัวเองและเธอ เรื่องอะไรจะต้องสุภาพ

ขาเป็นการจบคำพูดดูแคลนนั้น พยัคฆ์กำหมัดแน่นอย่างพยายามระงับอารมณ์ไม่ให้ลุแก่โทสะ แล้วตรงเข้าไปทำร้ายยัยเด็กปากดี แต่คำพูดกวนโมโหของเธอก็ยังคงลอยมาให้ได้ยิน “อีกอย

ตัดสินใจใช้ไม้แข็งเลยแล้วกัน

าไหร่ที่มีรั้วบ้านเตี้ยๆ กั้นระหว่างเขากับเธอไว้ ไม่อย่างนั้นเขาได้กระโดดไปบีบคอสวยๆ นั้นให้ตายคามือไปแล้ว นัยน์ตาคมกวาดมองคนตัวเล็กตั้งแต่หัวจรดเ

่ ‘หมา’ ให้ออกไปพ้นทางรักของยัยแพรกับพี่ชายฉันไงล่ะ” พยัคฆ์ตาวาวกับคำว่า ‘หมา’ ที่เธอจงใจเน้น เขารู้ว่าเธอจงใจว่ากระทบเขานั่นแหละ ก่อนที่เธอจะเย

ี่มีเขา เธอรักและเทิดทูนเขาเพียงคนเดียวอย่างเห็นได้ชัด แล้วอยู่ๆ รุจาภาก็โผล่เข้ามาไล่เขาให้ออกไปห่างจากแพรพิลาศ เพราะแพรพิลาศต้องแต่งงานกับพี่ชายของรุจาภาอย่างนั้นหร

้เก่งเสียยิ่งกว่านักเขียนนิยายอีกต่างหาก “ฉันจะบอกอะไรให้เอาบุญนะ ว่าแพรกับพี่ชายฉันคบกันมานานกว่าเก้าปีแ

ร? เรียกว่าอะไรกันนะ? ที่เธอคอยคลอเคลียพะเน้าพะนอเอาใจ แล้วเรียกเขาว่าที่รักตลอดหกเดือนท

้ไม้นวมไม่ได้ผลแล้ว เธอก็คอยใช้ไม้แข็งฝาดเข้าไปที่หัวใจของเขาให้หนักๆ จะได้หลาบจำ ปกติเธอไม่ใช่คนใจร้ายนะ หากพยัคฆ์ไม่ทำตัวหยิ่งยโ

นนั้น ที่ยัยแพรเลือกใช้เพื่อเปรียบเทียบความรู้สึกระหว่างตอนอยู่กับนายและพี่ชายฉัน แล้วปรากฏว่าอะไรรู้ไหม...ตอนนี้ยัยแพรตาสว่างแล้วไงว่าตัวเองรักพี่ชายฉันมากแค่ไหน ไม่ต้องการผู้ชายคนไหนอีกแม้แต่นาย ทีนี้จะทำอย่างไรกับหนูทดลองอย่างนายดีล่ะ?” รุจาภาตั้งคำถามที่

ใจของเขาอย่างช้าๆ ที่ผ่านมา 6 เดือน สิ่งที่เขาคิดว่าบางทีอาจจะเป็นความรักครั้งใหม่ ที่เขาคิดว่าบางที...แพรพิลาศอาจเป็นคนฉุดเขาให้ขึ้นมาจากหุบเหวขอ

ล่า! เอาความจริงใจเข้าแลกกับความโลเลของผู้หญิงอีกแล้ว สวรรค์ทำไมจึงได้ใจร้ายกับผู้ชายอย่างเขานัก

นคล้ายกับช็อกไปของอีกฝ่าย แต่ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้ตอบคำถามนั้น เสียงโทรศัพท์ของเขาก

ี่ฉันไม่ยอมถอย ไม่ใช่เพราะพิศวาสอะไรเพื่อนเธอนักหนาหรอกนะ แต่เป็นเพราะฉันจะอยู่เพื่อให้บทเรียนที่แสนเจ็บปวดกับ

ผิด แต่กลับไม่ห้าม...คงจะสนุกมากสินะกับการหลอกเล่นกับหัวใจคนอื่น! เด็กพวกนี้ควรจะได้รับบทเรียนที่จะต้องจดจำไปอีกนานเชียวล่ะ! นี่ถ้าแพรพิลาศออกมายอมรับและขอโทษเขาดีๆ เขาก็คงจะไม่ติดใจ