ญลักษณ์ของมหาวิทยาลัย ถุงเท้าขาว รองเท้าผ้าใบขาว เดินอย่างอิดโรยเข้ามาในอาณาบริเวณของคฤหาสน์หลังใหญ่ ระยะทางจากประตูหน้าบ้านถึง

ำให้มัดไหมกลับถึงบ้านดึกกว่าทุกวัน แต่อย่างน้อยที่นี่ก็มีเสาวรสคอยดูแลและเป็นที่พึ่ง ถึงจะไ

่คั่นระหว่างบ้านเจ้านายกับเรือนพักคนรับใช้ เพื่อเดินเล

นดึกอย่างนี้

นเสียงดัง เพราะไม่คิดว่าเจ

ตกใจขนาดนั้น ไปทำค

งแต่มัดไม่คิดว่

เลยว่าเธอกลับดึกแบบ

มพยายามตอบให้น้ำเสียงราบเรียบไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ให้คนถา

กป่านนี้แล้วรถเมล์ไม่น่

่อนมา

เมื่อได้ยินคำตอบแบบนั้น มัดไหมรู้ดีว่าเขาคงก

เองเป็นลูกคนใช้แต่สวมรอยว่าเป็นคุณหนูในคฤหาสน์หลังโต

ครหลังข่าวด้วย แต่มัดรับรองได้ค่ะว่ามัดจะไม่แอบอ้าง

ทำอีกอย่างก็ได้ ในเมื่อฉันยังไม่รู้จัก

อหรอกค่ะ แต่มัดถือว่ามัด

า ‘พูดความจริง’

เลศนัยบางอย่าง เหมือนกับรู้เท่าทันความคิดของหล่อนไปหม

ายความว

ู่ในบ้านของฉัน ควรจะพูดจามีหางเสียงกับฉัน ไม่ใช่พูดห้วนๆ เป็นเด็กไม่ได้รับการอบรมแบบนี้ หรือเธออย

ร่ชาวนา อาจจะมีกิริยาที่ไม

ได้นิสัยทุกอย่างมาจากพ่

มือกำเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธ แม้ว่าอัทธ์จะเป็นคนใ

เธอเริ่มก่อน ฉันก็แ

อะค่ะ อย่ามาตอแยเด็กในบ้านอย่า

ิหรือเสียเวลา เพราะฉะนั้นคราวหน้าก็อย่าอวดดีกับฉันอีก” อัทธ์หรี่ตามองเด็กส

ทั้งเคือง ทั้งเกลียด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพร

นกับเสาวรสสลับตัวกัน ขนาดหล่อนยั่วโมโหเขายังโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง แล้วถ้าเขาร