งเอเลนา

นกว้างใหญ่บนท้องฟ้า ทอดมองลงไปยังเมื

ยู่บนเคาน์เตอร์หินอ

ัดการสถานการณ

ต่อแล้วลบเบอร์ของเขา ฉันไม่ได้บล็อกเขา–เพราะนั่นจะดึงดูดความสนใ

์ผ้าไหม และรองเท้าที่มีราคาแพงกว่ารถเก๋งขนาดกลาง ฉันเดินผ่านพวกมันไปยังตู้

ิง ที่เหลือเป็นเพ

วเอง ฉันยกเลิกคำสั่งซื้อไวน์บาโรโลของโปรดของเขาที่เป็นแบบสั่งซื้อประจำ ฉันยกเลิกการเชื่อมโยงอีเมลของฉ

อินสตาแกรมบนโทรศัพท์ส่วนตัว

เปิ

นสุด แน่นอนอยู่แล้ว

งมุมกรอบภาพ มีมือข้างหนึ่งวางอยู่บนราวระเบียง ฉันรู้จักมือนั้นดี ฉันรู้จ

ง แคปชันเขียน

ลังดื่มแชมเปญอยู่บนเรือ ในขณะที่ภรรยาของเ

ป็นวันเ

ับใช้กลับไปสำหรับค่ำคืนนี้แล้ว ฉันให้พวกเขากลับไปเร็ว ฉันเปิดตู้เย็น ไม่มีอะไรที่เตรียมไว้เลย

มน้ำ ไอความร้อนปะทะใบหน้า ร้อนและชื้น เลี

ณประตูด้าน

เขาไม่ค

มเม็ดบนปลดออก แขนเสื้อพับขึ้นเผยให้เห็นท่อนแขนที่ฉันเคยเกาะกุม แต่เมื่อเขาขยับเข้ามาใ

อยู่หน้าเตา เขาถือกล่องสีขา

เหรอ” เขาถา

เสียงเรียบสนิท

คาน์เตอร์เกาะกลาง “ผมแวะซื

ดาทั่วไป ไม่มีข้อความใดๆ มันดูเหมือนของที่ผู้

เขาพูด คำพูดนั้นฟั

าเตือนความจำ และเขารู้สึกถึงหน้าที่รับผิดชอบที่สะกิด

ุณ” ฉ

เดือดพล่าน “นั่นคือมื้อเย็

นไรหรอก

าเสยผมพลางถอนหายใจออกมาแรงๆ “ไป

นรูปแล้

องเขาตกลงข้าง

ต์ สตอรี

นต้องพาเธอออกไปให้พ้นจากเมืองสักสองสามชั่วโมงจ

รรวมถึงแชม

ช้เวลาสี่ชั่วโมงที่ผ่านมาจัดการเก็บกวาดความวุ่นวายเพื่อไม่ให้ตระกูลดูอ่อนแอ ผมกล

่าการมีอยู่ของฉันเป็นภาระท

ฉันเอื้อมมือไปปิดเตา เส

งบาดผ่านความตึงเครียด เขามองดูหน้าจอแล้วถอนหายใจ–เป

ูด “คอนซีลเยเรน่ะ เรื่

อะ” ฉ

เลน

ันเต ไม่เ

จริงๆ มองเห็นผู้หญิงที่รักเขามาตั้งแต่อายุสิบหก ผู้หญิงที่เคยเข

พยักหน้า “ผมจะ

ลังแล้ว

แต่งหน้าสีขาวมันเงาเหมือนขี้ผึ้ง ฉันเอื้อมมือเข้าไปในลิ้นชักแล้วหยิบไม้ขีดไฟอ

ขีดลงตรงกลางเ

ล่า พลางมองดูเปลวไฟเผาไหม้ลึกลงไปยังครีม

ึ้นไปในอากาศ สีเทาและเลือน