ของเอม

ิ่มเหมือนพายุฝนกระหน่ำ ท้องฟ้า

ดอยู่ในกรวด หัวเข่าข้างที่เจ็บของฉันร้

ยืนอยู่บนระเบียงชั้นสอง—ระเ

แนบติดกับผิว ฉันตัวสั่นอย่างรุนแรง น้ำไห

ความคิดนั้นไปยังบ้าน ได้โป

เซลปิดกั้นการเชื่อมต่ออีกครั้ง เขามองดูอยู

งผลกระทบอย่างหนัก ฉันสะดุด ด้ามจับกระเป๋าเดินทางหลุ

ม่ได้ เรี่ย

่กระหน่ำ ฉันได้ยิ

ลโลว์ "เธอหกล้ม! ฉันค

ืนอยู่ตรงนั้น ถือร่มสีด

ของเขา "ปล่อยเธอไว้ เธอทำแบบนี้เพื่อเรียกร้องความสนใจ ถ้า

เธอกลับเข้าไปข้างใน ประตูร

นเดียวท่

นี่แหละคือจุดจบ ฉันคิด ฉันตาย

ส่องตัดผ

ในลานจอดรถอย่างดุดัน มันไม่ใช่รถของกลุ่ม แ

นหยุดห่างจากหัวฉ

อก ชายคนหน

าวกับนักล่า ทำให้สายฝนดูเหมือนจะช้าลง เข

ๆ ฉัน มือของเ

ั

่าลงพื้น แต่ม

อนที่รุนแรงและแผดเผาพลุ่งพล่านขึ้นมาจากจุดที่สัมผัส มันแล่นผ่า

ล้วไม่ค่อยตอบสนอง กลับถูกกระต

หิมะ กลิ่นช็อกโกแล

้ายวนที่สุดเท่าที

ใดๆ เลยตั้งแต่เกิดไฟไหม้ จู่ๆ ก็เงยหน้าขึ้นมาในส

อค

งฉ

องเข้าไปในดวงตาสีเทาเหมือนเมฆพ

ตาของเขาขยายจนเกือบเป็

สะเทือนอยู่ในอกของเขา ลึกพอที

่าที่น่าเกรงขามที่สุดในทวีป ผู้นำของก

มาราวกับว่าฉัน

อยเธ

ัวลงมาที่ราวระเบียง ใบหน้าซีดเผือด เขาก็ได้กลิ่นเช่นกั

์มูน!" แอ็กเซลตะโกน เสียงขอ

ากผมสีดำของเขา แต่ดวงตาของเขาลุ

กว่าเสียงของไรเกอร์เสียอีก มันไม่ใช่แค่คำสั่ง แ

เซลตะโกน แม้ว่าเขาจะถอยห

ัน "อยากอยู่ต่อไห

่ม่านที่ปิดอยู่ ซึ่งไรเกอร์แล

” ฉันกระซิ

ราวกับไม่สนใจภัยคุกคาม เขาเปิดประตูห

กน เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่

เขาพิงประตูรถ มอ

ศพ “ว่าถ้าเขาอยากได้เธอกลับ เขาสามารถมาที่ดินแดนแห

ระตูรถเ

นขับ รถอบอุ่น มันมีกลิ่น

ง ดวงตาของเขาดูอ่อนโยนขึ้น แต่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดที่

อ็กเซลยังคงยืนอยู่ท่ามกลางสายฝน จับราวบันไดแน่น ดูต