องขอ

ก้องราวกับเสียงปืนใน

มมั่นใจของเธอเริ่ม

ธอพูด เสียงสั่นเล็กน้

นกระเป๋าผ้ากันเปื้อนและหยิบโท

าดเล็ก มีหมายเลขบันท

ใช้มันมาเ

ดหมา

ขึ้นหน

สียงทุ้มต่

ิด

ของ

ฉันพูดอ

ียบไป

ที่?”

ัว ห้อง

ถา

่เกิดเหตุ เจ้าหน้าที่ตกอยู่

ยงเก้าอี้ลาก

เจ็บหรื

เอง มันปวดตุบๆ ผิวห

" ฉั

หมาป่าไป"

คง "ฉันต้องการให้คอนเนอร์มาท

กล

ด้วย นำเอกสารก

ที เจ้

ยต

พท์ลงบนเคาน

บอยู่ในมุมห้อง ฉันเตือนเ

งเริ่มภาวนาแ

หัวเราะเสียงแหบ “คิดว่าจะมาทำให้ฉัน

แล้วนั่งลง โดยจงใจไ

น” ฉันพูด “เธอกำลังเช่าพื้นที่ในห

าปกคลุม หนัก

วยืนพิงกำแพง

อยู่ข้างๆ

ๆ ที่ชุ่มไปด้วยน้ำแข็ง

ค่ยื

ประตูหลังก็เ

์คส

นหัน

ิชอปพุ่งเข

ผุดขึ้นที่หน้าผาก แล

งจ้องมองลงไปในเหวและ

องไปรอบห้องอย

ห็นเ

ห็นอ

ขาก็เ

้าอี้ ถือน้ำ

องเขา...พวกเขาอยู่ข้างนอก พวกเขา

หาเขา คว้าแ

้ที่นี่! เธอขู่ฉัน!

อออก ดวงตาของเขามองมา

ำไมแก๊งชอว์ถึงล้

ุกขึ

ตั้งใจ ฉันถอด

ให้มันหล

อนคราบ—สิ่งเดียวที่ทำให้ฉัน

นก็เป็นแค

ก คอนเนอ

าถาม เสียงของเข

าร

วเปิดออก

เดินเ

คม เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้

ี่ตัวใหญ่กว่าออสตินสองเท่

่ได้มอง

ินตรง

พูดพลางยื่นกระ

คอนเนอร

ดหายไปจ

่ามาที่ฉัน ร

ญิง?”

กเข่า” ฉันพูดพลา

มเอกสารลง

พื้นเสี

ี้คล