เงียบสงัดอ

ินตรงไปที่ห้องนอนแ

ถอดเสื้อโ

ดึงเข่าเข้าหาอกเพื่อรัก

อได้ทั่วไปสองเม็ดโดยไม่ก

่อยให้ความมืดกลื

ันถึ

ดึงฉันกลับไปเ

ตอนนั้นดันเต้ยังไม่ใช่ดอน เ

ข้อนิ้วของเขาถลอกและแตก

อรี่ ลมหายใจของเราเป็นไอระเหยบ

าประดับด้วยสตรอว์เบอร์รี มัน

้ากับกร

หิมะ" ฉันกระ

งจากเค้ก

๋าอย่างช้าๆ และนับธนบัต

ม่มี

ัว และฉันรู้ว่

แขนเขาแรงๆ เพื

ยู่แล้ว" ฉันโกหก ฝืนยิ้ม

งอยู่บนบันไดหนีไฟท

องเขาเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ มือข

ถือกล่

้ก หรืออย่างน้อยก็เ

้านหนึ่งยุบลงไป เขาทำงานล่วงเวลาท

าหญิงของผ

ิใจมากจน

จความเย็น มันมีรสชาติเหมื

งที่ดีที่สุดท

องไห้

ะฉันรู้ว่าอะไร

ต้องฆ่าเด็กหนุ่มแสนดีคน

ั่นทำให้ฉั

์ของฉัน

กายฉันรู้สึกหนักอึ้งราวกับตะ

นโต๊ะข้างเตียงโดย

องฉันแหบพร่าเพราะความง่วง

น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ท

ู่ไหน?

เตียง" ฉัน

ปดโมงเอ

ื่อยจัง

จมดิ่งกลับไปสู่ความฝัน ไม่สามารถยึ

ร้านเ

..." ฉั

าม น้ำเสียงของ

ดวงตาของฉันปิดลง

ไรน

ด สติของฉันเริ่มเลือนลาง

งบนหมอน ฉันหลับไปในความม