อยืนอยู่ใต้ป้าย "แผนกสูตินรีเวชกรรม" ห

้ของเธอก็ไม่ดีขึ้นเลย เช้านี้เธอจึงตัดสินใจมา

ไปได้ ตลอดสามปีที่ผ่านมา ธราธิปป

นห้องตรวจ แต่แล้วเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคย

น้ำเสียงของธราธิปเ

ใบนัดในมือจนเป็นก้อนกลมซ่อนไว้ในอุ

ของเขามีผู้หญิงรูปร่างหน้าตาสะสวยและด

ลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ยังคงรักษาท

หน้าที่ซีดเผือดของเธอ ก่อนจ

ิกาเล็กน้อย น้ำเสียงแหบแห้ง “ท่านประธาน คุณโชติกา..

วเหมือนจะหลุดออกมาข้างนอ

“พี่ธิปคะ นี่เลขาของคุณใช่ไหมคะ ดู

ป" นั้นเหมือนเข็มเล่มเล็ก ๆ ที

สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่

รีเวชกรรม จึงเอ่ยถามอย่างเย็นชา “ไม่สบาย

บแก้ตัว “ฉัน... ฉันมาผิดชั้

ึ้นอย่างยิ่ง แต่เธอก็นึก

เธอยังคงพูดด้วยความเป็นห่วง "งั้น

อบน้อม "คุณโชติกาคะ ท่านผู้อำนวยการโรงพยาบาลได้จัดเตรียมช่องทา

ทางพิเศษที่จัดเตรียมไว้ให้โชติกาโดยเฉพาะ เธ

ับ ในขณะที่เธอทำได้เพียงกำใบนัดธรร

่อนโยน “คุณไปก่อนเลยนะ เดี๋ยว

ย่างว่าง่าย แล้

กเขาสองคน ธราธิปก็เปลี่ย

ละก้าว จนกระทั่งต้อ

เสียงต่ำเต็มไปด้วยการคุกคาม “คิดจะใช้เด็ก

ในเหวลึกที่หนาวเหน็บ ที่

วยน้ำตา แต่ก็ยังคงฝืนพูดออกไปอย่า

่เธอกำใบนัดไว้แน่น

อกำกระดาษแผ่นนั้นไว้แน่น นี่คือ

าปล่อยมือเธอแล้วหันหลังเดินจากไป ทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคที่เย

สั่นเทาด้วยความกลัวและความอัปยศ ใบ