กทั้งเป็น!” มือแกร่งบีบเข้าที่ต้นแขนอย่างแรง

งไม่ได้หาท

่ยอมที่จะออกไปจา

งต่ำเยือกเย

ถึงว่า ขอเวลาอี

บาๆ แต่จิรัฎฐ์กล

ยักหน้าพร้อมกับสบน

มผมต้

ินสำหรับจ่ายค่าเช่า แล้วก

้งไปหางานทำใหม่ด้วย” จิรัฎฐ์ค่อยๆ คลายมือออกจาต้นแขนข

สาวตอบกลับอย่างรวดเร็ว แบบนี้ก็ไม่ต่า

ถามจริงเถอะ คุณอยากเป็นเมียพ่อผ

ผี

ตามแรงตบที่หญิงสาวฟาดฝ่ามือลงที่ใบห

ักที! คุณเองมีแต่คิด

ครกันแน

มเข้มโน้มต่ำลงมาจนห่างกันแค่คืบ ลมหายใจอุ่นของเขาจรดลงที่หน้าผากข

วัญขยับตัวยกมือผลักออกห่างพร้อ

หม?” จิรัฎฐ์พูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามพลางแสยะยิ้มที่มุมปากสายตาก้มลงจ้องเนิน

่าทำอะไ

า ทั้งที่รู้อยู่ว่าขยับมากหลบแค่ไหนก็อย

สียงที่เยือกเย็น พาขวัญได้แต่ก้มหน้าหลีกไม่สบนัยน์ตาคม ใบหน้าขอ

ณสกปรกเกินกว่า

ความรู้สึกเจ็บและชาไปทั่วใบหน้า หญิงสาวปรา

ทิ้งให้พาขวัญมองแผ่นหลังเขาที่เดินห่างออกไปด้วยความเจ็บปวด เขาเกลียดเธอทั้งที่เธอยังไม่ท

แรกที่เธอถูกดูถูกจนรู้สึกไม่มีค่า เป็นครั้งแรกที่เขาทำให้เธอเกลียดได้มากขนาดนี้ มือเรียวสวยยกขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้าอย่างลวกๆ

นใจมากไปกว่าที่แคบๆ ที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น

ั้งเกลียดและหวั่นไหว ชายหนุ่มเดินเข้ามานั่งที่ปลายเตียงพลางยกมือขึ้นลูบใบหน้าที่ดูเ

มหงุดหงิดใจ เขาโน้มตัวลงมาก่อนจะใช้ฝ่ามือรองรับใบหน้าคมเข

ดาของเขาเป็นอันขาด ให้เงินแล้วก็ยังไม่ไป คิดจะกอบกุมเงิ

่แปลกใจสำหรับเขา เพราะว่าบิดาเขาไม่เคยยุ่งกับเด็กสาวคนไหนเลยแม้แต่น้อย แต่นี่ถึงกับให้มาพบมาหาที่ท

่ผู้หญิงที่

ต๊ะข้างหัวเตียง ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปใน

ตั้งแต่เช้ามาเธอก็เจอกับจิรัฎฐ์ที่เอาแต่มองหน้าเธอด้วยสายตาดุทั้งยังพยายามหาทางก

มหลวงณรงค์ฤทธิ์ให้เธอมาเป็นผู้ช่วยเขาสลับกับเลขาคนปัจจุบันของเขา จนตอนนี้เ

ินไปหน่อยหรือไงคะ” พาขวัญทนความ

ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง พลางละสาย

่ยนฉันมาทำง

ได้กันคุณให้อย

งเรียบนิ่งพร้อมกับ

าชายหนุ่มเบาๆ ทั้งที่ในใจยังนึกเสียใจก

กที่จะอยู่ที่นี่

ลางถอนหายใจออกมาเสียงดังพร้อมกับลุกขึ้นจาก

ณจะไ

ุ่มด้วยสีหน้าที่ไม่ค

กขึ้นจากเก้าอี้ทำงานเดินไปเก็บหนังสือที่ตู้ พลางชำเลืองมองนาฬิกาข้างผนัง บ่ายสามโมงก