างเคยเห็นคนปลูกผัก อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจ

ลุกขึ้นตามปกติ สิ่งแรกที่นางคิดคือไปต้มน้ำให

ขึ้นมา อาจจะพอเป็นอาหารประทังความหิวโหยได้บ้าง ไม่รู้ว่าต้องติดอยู่ในตำหนักเย็นอีกนานแค่ไหน หากรอดชีวิตไปไ

างคือผืนดินที่เคยรกร้างว่างเปล่า บัดนี้เต็มไปด้ว

มยามเช้า งดงามราวกับภาพฝ

สามครั้ง ต้นผักก็ย

นางกรีดร้อง

ลับเข้าตำหนักอย่างแตกตื่น ขณะนั้น

วิเศษไปพอสมควร นางจึ

ดอะไ

ผักเ

อ

ป็นไปได้อย่างไรกัน มันต้อ

อ

ซูหว่านหนิงเดินตามออกไปดู เมื่อเห็นต้นอ่อนสีเขียวเต็มแปลง นางพยักหน้า

ชิงเหอรี

่องมหัศจรร

ิงห

คะ" ชิงเห

่งปลูก เช้าน

องต้นผัก จาก

จมีเทพเซ

้ว เรามีอาหารกินแล้ว" เด็กสาวพย

ซียนคุ้มครอ

่จิ้งจอกอย่างข้านี่แหละที่จะคุ้มครองเจ้า แต่ป

จากต้นอ่อนกลายเป็นผักกาดเขียวอวบอ้วน ใ

งผักทุกวัน ราวกับก

ะสน

อ

ลกเลยเพคะ" ท่าทีดีใจขอ

อ

่วันก็กิน

หาอาหารก็ใกล้ได้รับการแก้ไขเสีย

รือจะทำเกี๊ยวไส้ผักก็ด

เหอลดเสียงลง "บ

ว

วหนึ่งแถวกำแพงหลังตำหนัก" ดวง

ก

้วนหร

สนมจะถามว่ามาจากไหน ไม่ค

วนเ

ด

รือเ

บได้คง

งเ

ไปหน่อยหรือไม่ ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน บนกำแพงด้านหล

ันปรากฏตัว จิ้งจอกสาวผู้หนึ่งก็กำ

องหายนะสำหรับสัตว์เล็

ิตของซูหว่านหนิงก็ด

ิวตลอดเวลา ตอนนี้นางเ

ักผัดเสร็

จ แม้จะมีเพียงผัก น้ำมันเล็กน้อย และเกลือหยิบมือเด

ีเขียวสดในจาน ก่อน

หอแทบยิ้มจนเห

้ว เด็กสาวมีความสุขจน

นิงคีบผั

ืน จากนั้

ดอะไรบ

เหอ

รหรื

นื

.

ไ

.

ป

.

่าพระสนมกำลังวางแผนเรื่องอาหารทั้งวัน แต่ตำหนักเย็น

บบนั้นหรอกเพคะ” ช

างตะเกียบลง

ิง

พค

องเลี้

ำลักน้ำล

้ยงไ

อ

ังหล

ที่นี่เป็นของเรานี่

ต่างกันมาก แต

้นไม้เก่าในลาน ตรงหน้าเป็นถ้วยน้ำเล