ื่น เรียกสติกลับมาจากความทรงจำในอดีตทั้งหลา

รถไปด้วยกันไหม” หญิงสาวหัน

ถาดอาหารเช้าที่มีทั้งขนมปัง ผ

ให้อาจารย์ดู คงช่วงบ่ายนะ ที่

สร้งทำเป็นยุ่งหยิบโน่นหยิบนี่จากตู้เหนืออ่างล้างจานเพื่อกลบพิ

นโดมิเนียมติดสถานีรถไฟฟ้าบ่น ก่อนหัวเราะเมื่

มสะอาดห้อ

ก๊ปที่ใส่มาจะเป็นของมือสอง เธอก็ซักจนสะอาดนะ ตัวเขาเองนั่นเล่าแต่งตัวแย่กว

ห้แม่บ้านมาทำความส

ไม่ลับจากฟ้า เสียงร้อนรนแปลก ๆ เสนอให

ยวุธมีงานด่วนให้เธอทำ ชนิดทำวันนี้เอาพรุ่

ชิด แต่เขามักเป็นคนประเภทสั่งงานแล้วก็ปร๋อออกไปเที่ยว ปล่อยให้เธอ

ปยังชุดรับแขกบุหนัง มีทั้งเก้าอ

ห้อง เศษซากอาหาร แก้วสุรา รอยน้ำหกบนพรมเกลื่อนไปทั่วพื้นและเฟอ

พื่อนเยอะ ปาร์ตี้บ่อย บางทีเธอยังเคยเห็นเพื่อน

ยวุธเท้าสะเอวเสยผมยุ่ง ๆ สองสามที “จำไอ้ป

ัธยม เธอจำได้ราง ๆ เพราะเคยเ

ไปเที่ยว มันเลย

ดนัยวุธเป็นหนุ่มเนื้อหอม ลู

นเอา ‘เนื้อ’

เหลอหลา ไม่เข้าใจศัพ

วยคำถามแล้วถอนหายใจเหนื่อยหน่า

ือยาเสพ

ทมนต์ผงะ ร

ึงให้แม่บ้านมาทำไม่ได้ ขืนเจอแล้วเ

่ะ ฉันกล

อยู่หรอก แต่ต้

่อั้น แค่ทำความสะอาดเอง”

้ย ฉันไม่กล้าเ

การเดินมาจับแขนไว้ไ

ดี๋ยวเขาเคลียร์ให้” เขาหัวเราะ ราวกับเรื่องการใช้เส้นสายกล

ลว

่อยให้ลูกเป็นผู้ร้ายเสพยาเสียได้ แล้วยั

ับจะลุกเป็นไฟ “เกิดในตระกูลดี มีเงิน มีสังคมที่พร้อม ทำไมไม่ทำตัวให้ดี

ุธนั้นเข้าข่ายลูกเศรษฐีเอาแต่ใจ เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ

ับผิดแค่เรื่องเลือกคบเพื่อนไม่ดี ส่วนเรื่อ

งข้างเป็นทำนองยอมจำนน ดนัยวุธรู้ว่าเพื่อ

จ เพราะเธอไม่มีในสิ่งที่เขามี หญิงสาวจึงพยา

็ได้ แต่อยากได้ใครสักคนมาเป็นเพื

มแกไม่เร

ก็นึกตำหนิตนเองว่าเผ

าดห้องหรอกนะ” ดนัยวุธเยาะจนเธอนึกภาพตาม แต่นึกภาพหนุ่ม

ายใจยาวกับงานท

นอน” ดนัยวุธบุ้ยปากไปทางประตูไม้ ซึ่งมีรอยกรีดเป็นทางยาวจนเห็นเนื้อไม้สีอ่อนกว่าภ

แขนเสื้อและหยิบผ้าเช็ดหน้าจากกร

ูง ค่าตอบแทนต้อ

ำนองชม พลางยิ้มร่าที่เ