กจากเมียคนที่

วิตไปแล้วตั้งแต่คลอดลูกค

พยอม หลานสาวคนงานเก่าในบ้านตัวเอง จะว่าไปนางพยอมก็เทียบเคียงคนรับใช้คนหนึ่งในบ้านของนายสม นายสมเข้าหานางพยอมกลางดึก

ยดีลูกจากเมียบ่าวคนนี้เท่าไรนัก นั่นเพราะนางพยอมไร้ศ

ดทั้งที ทำไมไ

ตัวเล็กๆ ท่าทางอมโรค นางพยอมอุ้มไปให้หลวงตาที่วัดตั

สาวกับภรรยาแต่งคนแรกที่เสียไปนั้น นายสมส่

าต่อในมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง ค่าเทอมค่าใช้จ่ายแพ

ต่ด้วยความใฝ่ดี ใฝ่รู้ รักการอ่าน แม้จะเป็นเด็กเก็บเนื้อเก็บตัว พูดน้อย แต่ฉลาดดี เสียแต

ีรังเกียจพลิน น้องที่เกิดจากเมียบ่าวของนายสม กลับกัน

ถึงบ้าน ก็ร้องเรียกหาน้องสา

ินจ

ยังในครัว คิดว่าน่าจะพบตัวในนั้น

ายังเรียนไม่จบดีก็ไม่อยากให้เสียเวลากลับมาบ้านทุกสองสัปดาห์ บ้างก

ในตัวจังหวัดเป็นสำนักงาน มีคนงานในนั้นเพียงคนเดียวเป็นหญิงหน้าตาคร่ำ

ปริญญากับเขาเสียที เพื่อนที่เข้ามหาวิทยาลัยไปรุ่นราวคราวเดียวกันจบออกมาก็หลายคน เ

ยงขานรับนั่นเ

ยุงนางพยอมมาส่งยังเก้าอี้ในห้องครัว ค่อยเห็นญาดาเดิน

หลัง ปวดขา ก็ไม่ใคร่ใส่ใจอยากถาม แล้วปรี่เข้าไปกอดพลินเสียแ

เธอเลยด้วยซ้ำ พลินผอมมาก อีกทั้งผิวพรรณยังดำคล้ำกระดำกระด่าง แขนขายาวเก้งก้างราวโครงกระดูกเดินได้ ดูไปก็คล้ายพวก

ดูสิเก่งกว่าพี่สมัยนั้นตั้งแยะแน่ะ พี่ยังสอบไม่ติดเลยสักท

ว่า “พี่ดาเก่งออกค่ะเรียนคณะนั้นใช้แต่ภาษาอังกฤษ ให้พลินไปเรียนก็ดูท่าจะไม่ไหว

ก เมื่อมองคนที่ต่ำกว่าตนเองทั้ง

รก็ไม่รู้ต้องทำเป็

าก็ไม่ได้ดีใจเท่าไรนัก แต่ยั้งปากไว้ทัน

ลองกันนะ พี

บตน ไม่เคยนึกรังเกียจที่ตนเป็นน้องคนละแม่เลย

จ๋า.

่าตนได้ยินหมดแล้ว และหากว่าไปกับญาดา บุตรสาวคนโตสุด

ยังมักพาเด็กสาวออกไปเที่ยว ไปกินข้าวนอกบ้านแบบนี้เสมอ และในวันนั้นเองที่พลิน

ู้ซึ่งผันตัวเองมาเป็นชาวไร่เต็มต

! คุณ