่งรวีกำลังเตรียมเครื่องผัดไทเพื่อไปขายที่ตลาด บัวชมพูล้างมือแล้วเข้าไปช่วยหั่นหัวปลีแช่น้ำ

หนูมีเรื่องขอร

ะไร มีอะไรว

นูบอกน้า น้าอย

ก่อนพยักหน้ายอมรับ บัวชมพูสู

ทำงานพิเศษก

งให้เกี่ยวพัน “ถ้าเป็นห่วงเรื่องเงินก็ไม่ต้องคิดมาก น้ายั

รวีแล้วราวกับคนในครอบครัวกันจริงๆ แม่ของเธอล้มป่วยก็ไม่เคยทอดท

ปากคุณใหญ่

ะไรเองได้แล้ว ตัดสินใจทำอะไรแล้วก็ทำเถอะ เราเป็นผู้หญิงยังไงก็เสียเปรียบผู้ชาย อะไรที่ป้องกันตัวเองได้ก็ต้องป

าตัวเองเป็นต้นเหตุทำให้เธอต้องลำบาก แต่เธอก็เข้าใจเรื่องของผู้ใหญ่ หากให้แม่ต้องทนอยู่กับพ่อที่ไม่เหลือความรักใดๆ ให้แล้ว มีแต่จะเจ็บปวดย

คุณน้าร

โยน แต่มือก็ไม่ว่าง ทั้งสองมองตากันแล้วก็เ

ยันกายลุกขึ้นมานั่งแล้วมองแผ่นหลังของลูกส

มาแล้วเห

ปล้างมือก่อนจะเดินไปหาแม่ ช่วยพยุ่

่ว่าอะไรหร

หญ่เห็นหนูทำงานดี พอดีที่บ้านมีจากกรุงเทพฯมาเยี่ยม เลยจ

ม่ก็เป็นห่วงมากพออยู่แล้ว ถ้าไป

ไรหนูหรอก” บัวชมพูหัวเราะคิกคัก นึกถึงสีหน้าอับจนหนทาง

ยสิ” คนเป็นแม่อ่อนใจแล้วหัน

ง แต่กลัวว่ายิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ถ้าหนีเตลิดไป

ว คงไม่ได้ช่วยแม่กับน้ารวี “สภาพเศรษฐกิจแบบนี้ มีอะไรทำไ

แต่ว

ี้ขายของยาก คนตกงานเยอะ งานสุจริตก็ทำไ

วเห็นยอดเงินเข้ามาจำนวนสามหมื่นบาท อันที่จริง เธอไม่คิดจะเรียกค่าตัวเยอะขนาดนี้ แต่ก็นั้นแหละ เธอไม่รู้ว่างานของเธอจะต้องทำอะไรบ้าง เธอตั้งใจจะไม่บอกเรื่องเงินนี้

“สวัส

“อืม

เธอเบ้ปากใส่ม

อนเงินแล้ว

รับเรียบร้อยค

าหาที่บ้าน มาก่อนเวลานิดหนึ่

แล้วหนูต้องเอาเสื้อผ้าไป

ไม่ต้องขนาดน

ดีค่ะ หนูไม่