วามรัก (ไ

ญิงสาวใต้ผ้าห่มขยับตัวเอื้อมมือปิดเสียงก่อนจะซุกตัวลงนอนต่อ ไม่นานนักเสียงเคา

หลมแสบแก้วหูของถลัชนันท์เอ่ยขึ้นมองน้องสาวท้องเด

่ได้เหรอ?” ลฎาภาตอบกลับด้วยน้ำเสียงงัว

่นมาออกกำลังกาย ไปเดินเล่นนอก

มือปิดประตูแต่คนเป็นพี่รั้งเอา

ี่สำคัญพี่รู้ไหม?

ทันที เพราะคำว่า ‘

ปทันที ขณะที่ลฎาภานั้นมองและยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจแล้วปิดประตูห้องลง เธอเดินกลับเ

ที่ยงสั

ทาแป้งที่แก้มทั้งสองข้าง และกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานเช่นเดิม ครั้นกำลังจะเปิดโน้ตบุ๊

จเท่าไหร่นักเมื่อเห็นว่าน้องสาวไม่ยอมอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าทั้งที่บอก

เช้าตรงหน้า ตอนแรกตั้งใจว่าวันนี้จะไม่ลงมารับประทานอาหารช่วงเช้าเผื่อน้ำหนักที่กำลัง

ำ” คนเป็นพี่พูดขณะที่ยกชาม

ยดายสุด ๆ แต่ก็ไม่ย

้ามุ้ย วางช้อนลง

งสาวมองด้วยสายตาที่ไม่พอใจ “ก็ได้ ถ้าไม่ไปเดือนนี้ ก็ไม่

ขึ้นบันไดไปแต่ไม่วายเธอโน้มตัวลงมาและตะโกน

าต้องจ่ายให้ คนอย่างลฎาภางกสุด ๆ ไม่ยอมให้เงินใน บัญช

ายสิ น้

นะ” ลฎาภาหันไปพูดขณ

ียมากกว่า เพราะตั้งแต่ลฎาภาย้ายเข้ามาทำงานในเมืองหลวงด้วยแล้ว มารดาและพี่ชายก็ฝากให้เธอเป็นคนดูและน้องสาวคนนี้ ด้ว

ินในเดือนนี้ใช้ไปกับเรื่อง ไร้สาระจนเกื

นั้นเปิดประตูลงมารอข้างนอก หญิงสาวปิดประตูและเดินอ้อม

เดินเข้ามาแล้ว เสียงผู้คนก็ดังไม่ขาดสาย ทั้งเสียงตะโกนเรียกของพนักงานหน้าร้าน หรือแม้กระทั่งเสียงพูดค

ไปเก็บแล้วมากินหม้อไฟ แล้

รปรวนนี้ แน่นอนว่าไม่พ้นเรื่องการมองคู่รักเดินจับมือกันหวานชื่น แต่พี่สาวอายุเลยเลยสามม

าว่า ‘อยากแต่งงาน’

ขวับมองด้วยส

อของเสร็จแ

หนึ่งก่อนรีบสาวเท้

งเท่านั้นเอง ทำ

าจะเต็มไม้เต็มมือขนาดนี้ ลฎาภามองของในมือและรีบเดินนำเข้ามาใน

เลี้

หวัง ก่อนหันไปสั่งเมนูโปรดกับพ

ำหน้าบูดงอนนี่ ไม่รู้ได้อะไรขึ้นมา งอ

ขึ้นเลขสาม แกไม่เข้าใจหัวอกผู

ยงอนเรื่องไม่เป็นเรื่อง ทำให้ไม่ค่อยชอบ ไม่รู

ังตั้งใจเลยว่าจะอยู่เป็นโสดไปตลอด” ลฎาภาพูดด้วยสีหน

คิดแบบแก

สักนิด มากไปกว่านั้นคือการมีอิสระอย่างเต็มที่แบบไม่ผูกมัด

ญิงพอถึงเวลาก็อย

งส่ายหน้าเหลือบมองพี่สาวท

ได้โดยไม่ต้องง้อผู้ชา

ิดแบบแก

าเสิร์ฟขนมหวานที่สั่งไป หญิงสาวจดจ้องอยู่กับของหวานตรง

ินไง” เธอเง

ย แต่ไม่ได้บอ

มหมั่นไส้ ก่อนจะหยิบช้อนตักน้ำ

มตรงหน้าว่างเปล่า ลฎาภาหันมองไป

มองอ

เสียหลังจากที่นั่งเงียบมานาน “แ

งส่งสายตามองตา

ไม่ได้จ้องตามที่บอก ดวงตากลมกลอกไปมาด้วยความสับสน และคิดว่าเมื่อ

กครั้ง ริมฝีปากอิ่มยิ้มออกมาเจื่อนๆ แล้วหันก

ทั่งเดินลับสายตาหายไป จึงขยับตัวลุกขึ้นส