ลายเส้นผมสัมผัสก

วจสีหน้าของหลินเฉิงอย่างนิ่ง ๆ “คุณ

เฉิงน้ำตาคลอเบ้า ราวกับว่าถ้าขืนพู

ด้พูดอะไรอีก เธอจึงรี

ที่