กันเถอ

วยการไปอย่างเรียบร้อยทว่า ดันถ

ใช่เด็กท

ะ ผ

งหน้าผู้อำนวยการหนุ่มที่กำลังยืนทำท่าคิดอะไรบางอย่าง เธอเม้มปากแน่นและรู้สึกเหมือนกำลังถูกใครบางคนจ้อ

งคนก็ไล่ๆ กัน พอใจมองทั้งสองคนสลับกันอย่างสับสนเธอพยา

อกันนา

เข้มของเขาพลิ้วไสวไปตามแรงลม ทำให้เธอเผลอมองไปที่ลำคอหนาของเขาที่ค่อนข้

ยน้ำเต้าหู้ที่

่าเธอขายของพอใจก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจ อย่างน้อยๆ เขาน่าจะต้องเคยกินน้ำเต้าหู้ของเธอ และต้องเคยซื้อมาฝาก

ไม่ตอบละ

ย่าง ต้องใช่แน่ๆ เธอกับเขาทั้งสองคนต้องเคยรู้จักกันมาก่อนแน่ แต่คนแรกดูเขาแบดบอยไม่น่าเ

ื่อพอ

ื่อกะ

นดีทุกปีเลยนี่ ปีหน้าก็ปีส

ะ ผ

พราะคะแนนเธอทั้งสองคนไ

เป็นผู้อำนวยการจะจำนักศึกษาได้ แสดงว่าเธอสองคนก็

ี่จะไป

่อนเพิ่งมา

้าว่างๆ ก็ไปกินข้าวที่ร้านอ

นี่ ซึ่งพอมองออกไปก็เจอเข้ากับมวลนักศึกษาที่ยืนออกันอยู่ที

บเพื่อนขอตั

ทำความผิดอะไรร้ายแรงเอาไว้มากกว่า เธอไม่เข้าใจเขาคนนั้นจะมองเธอทำไมน

๋ยวส

รจะเรียกใช้พอ

ินไม่ค่อยดีนัก แต่ทว่าทางมหาวิทยาลัยเพิ่งจะเริ่มมีโครงการช่วยนักศึกษาที่ต้องการทำงานพาร์ทไทม์เพียงแค่ไม่มีกี่เดือ

่รั

อนหน้านี้ยังเห็นบ่นๆ อ

ตาเขม็ง จ้องเสียจนไทก้ากับลมหนาวที่ย

ติกรรมของเพื่อนผู้อำนวยการเท่าไหร่ ถึงแม้ว่าเธอจะคิดว่าเคยเจอกับเขา

ือ

าโดยที่ตัวเองไ

ื่อลม

นูชื่อ

ึ

ทำให้พอใจกับกะรัตที่ไม่รู้สถานการณ์สะดุ้ง เธอทั้งสองคนค่อนข้างง

มทิศ อย่าไป

นหนึ่งอยู่บ่อยๆ ในฝันนั้น เธอไม่เห็นหน้าเขา เธอจำชื่อเขาไม่ได้ เธอจำได้แค่เค้าโครงรูปร่าง และเค้าโครงหน้าเท่านั้น ขนาดในฝันเธอกับพ

นขอตัวก่อนนะคะ เดี

่ทั้งสองสาวจะเดินห่างออกไปโดยมีเข็มท

ื่อเดินออกมาไกลแล้ว กะรัตก็หันกลับไปมองที่กลุ่มของผู้อำนวยการโดยที่เมื่อหั

ดเลย พอใจเคยสาดน้ำเต้

งพอใจตลอดเลย เขาน่ากลัวเนอะ" สองสาวหันมาคุ

็ม น้อ

ของเข็มทิศแสดงความไม่พ

ม่ลืมบุญคุณไง นี่มึงไปเมือ

ารเรียน เพราะโครงการทุนการศึกษาที่เขามีขึ้นมาเนี่ย เป็นความคิดของเข็มทิศ แต่การที่

่าไม่ให้ทำสวน

ูจะเก็บไว้ทำไมละ เอาที่ไ

ำเพื่อใครกันแน่

้สั

้นเสียงกับกูนะ