นั้นเธอก็ถามด้วยความประ

ป๋าและยัดลงในกระเป๋าเสื้อโค้ตของเธอ พร้อมสั

นอย่างนั

ะดาษเล็กๆ ออกมาดู แล้วดวงตาก็เบิกกว

มื่อเห็นว่านางยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่ขยับเขยื้อน เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจ

ะทำให้เธอลบล้างความคิดที่

โอ้” แล้วหันห

เธอจึงได้รู้ว่าลู่จ้าวเหอพูดว่า “เมื่อคืนเขาออกไปอย่างรีบร้อน

มารถล่องลอยไปจากดอกไม้หนึ่งไปยังอ

ว่าเธอไร้ค่าแค่

ต

ธอไม่ได้มีจิตใจสูงส

รศัพท์อยู่ จากบทสนทนา เขารู้ว่าเป

ันจะโทรกลับหาคุณหลังจากเสร็

อนหายใจ “มีบางอย่างผิดปกติ

งเขาขึ้นอย่างใจเย็นเพื่อใ

สิบปี ผู้ซึ่งนอนเตียงเดียวกันกับเขามาตลอด และเพิ่ง

กร่งกว่าในการตรวจสอบ

ครจะพู

ดวงตาของเธอก็หายไปทันทีในขณะที

รื่องชื่อเล่นน่ารัก ๆ

ี่จะโวยวายหรือถามเจียงหลินโดยตรง หลังจากเก็บงำเรื่องนี้ไว้สองวัน ในที่สุดเธอก็อดไม่ได้ที่จะบอก

ียงหลินเสียชีวิตไม่น

ละเขาใช้ชีวิตเป็นเด็

ู่ที่เมืองนี้ ด้วยความที่ไม่มีที่ไป เขาจึงถูก

่กินด้วยกันและเร

าเจียงหลินมาจากครอบครัวเลี้ยงเดี่ยว เขาจึงไม่ค่อยพูดถึงพ่อแ

้วยกัน เมื่อพวกเขาถึงวัยที่สามารถพูดคุยเรื่องการแต่งง

ต่เมื่อซูเซียวหรานถามเธอเกี่ยวกับเร

งที่ทรงอิทธิพลมากชื่อลู่จ้าว

ล้ว แม่ของเธอก็ควรมี

มเจียงหลินทันที แต่คำตอบของเจียงห

งกับครอบครัวของลู่จ้าวเหอ เพราะยังไงมันก็เป็นเรื่องขอ

เปิดอัลบั้มรูปของเขาขึ้นมา ด้วยความอยากรู้ เธอจึงเปิดดูและพบรูปถ่ายส่

ตลอดการเกี้ยว

เหล่านั้นเป็นท่าที่แม่แ

นยามดึกเพื่อ

ันธ์ของเขากับ Sh

วกับว่าเธอไม่ได้เห็นอะไรเลย แต่มีเพียงเธอเ

หรือถูกทรยศ แต่เป็นความไม่เต็มใจท

“ฉันไม่คาดคิดว่าคุณกับแม่ของคุณจะมีความสัมพันธ์ที่ ‘ดี‘ ขนาดนี้

องเธอจะสูญสลายไป เธอต้องการแก้แค้น และการนอนกับลู่จ้าว

อคืนก็เ

เจียงหลินราวกับว

่ใจ พร้อมกับยิ้มอย่างอ่อนโยน “เมื่อฉัน

กล้งทำเป็นจูบหน้าของไป๋ปู

กล้งเขา แล้วก็มีคนพูดว่

๋ผู่ที่เงียบขรึมขนาดนั้น ฉันคงคิดว่าผู้หญิงในห