างฉับพลัน เจียงหนิงได้สติ ถอนหาย

มอาหารเช้าในมือและยิ้มให้เธอ

าก็ยิ่งอ่อนโยนขึ้น เขาพูดสวัสดีตอนเช้

พูดต่อว่า “เ