ดที่ยังห้อยอยู่ครึ่งหนึ่งออกจ

องเธอทีละนิ้วๆ ด้วยแรงราวกับว

ยความเจ็บปวด ซึ่งยิ

ป！“ เฉียวเหวยอี้อดไม่

ถังอี้มาถึง