ิกา

ปข้างๆ เธอ คุกเข่าลงบนพื้นสกปรกโดยไม่สนใจชุดสูทราคาหลายแสน

ความทะนุถนอมที่เหมือนเป็นการทำร้ายหัวใจของฉัน เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าไหมออกมาแล้วเริ่มซั

ันจากใต้แพขนตา รอยยิ้มเยาะเย้ยเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธอเพียงชั่วครู่ก่อนจะแท

อย่างมั่นคง เมื่อแน่ใจว่าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บ เขา

่าเธอไม่ชอบเขา แต่ถึงกับต้องลงไม้ลงมือเลยเหรอ? ผ่านมาตั้งหลาย

ห้บาดแผลในใจที่หล่อหลอมช่วงวัยรุ่นของฉันกลายเป็นเรื่องเล็กน้อย แ

องปล่อยวางได้แล้ว” เขาพูด ปัดมือไปมาอย่างไม่ใส่ใจราวกับจะปัดเป่าความเจ็บปวด

คีลิน เป็นความผิดของเค้าเอง เค้าไม่น่ารีบร้อนอยากเป็นเพื่อนกับเอมเร็วเกินไป”

งเล็กๆ ใบหนึ่งหล่นออกมาจากกระเป๋าของฉัน มันบรรจุของมีค่าไม่กี่ชิ้นของลีโอ

ท่าทางสง่างามและมั่นใจ เธอเอื้อมมือไปหยิบนกดินเผาที่ทาสีด้วยมือตัวเล็กๆ

ะแล้ว ขณะที่สายตาของเธอสบก

ร็

วามเงียบที่ตึงเครียด นกที่ทาสี ผลงานชิ้นสุดท้ายของ

ธแค้นและความโศกเศร้าดังลั่นออกมาจากลำคอ ฉันพุ่งเข้

ไม่ถึ

ื่อหยุดฉัน แต่เพื่อผลักฉันให้พ้นจากดาริน แรงผลักส่งฉันให้เซถอยหลัง ส้นเท้าสะดุดกับพื้

กระแทกกับขอบทางเท้า ฉันร้องออกมา กอดข้อมือตัวเ

กรธ เขาឈរปกป้องอยู่หน้าดาริน ไม่สนใจเลยว่าฉันได้รับบาดเ

คำพูดขาดห้วง “เขาทำให้ฉัน ม

ดี๋ยวพี่ซื้อให้ใหม่ร้อยตัวเลย พันตัวเลยก็ได้ จะจ้างศิลปินดังๆ มาปั้

อนแรงของเขาเต็มไปด้วยความสุข เขาจำไม่ได้ว่าเคยสัญญากับลีโอว่าจะเอามันไปวางไว้บนโต๊ะ

เหนื่อยล้าที่ลึกซึ้งและบดขยี้จิตวิญญาณ ไม่มีประ

ามจังหวะหัวใจที่แหลกสลาย ฉันไม่ได้มองพวกเขาด้วยซ้ำ ฉั

ะโกนตามหลัง “อย่าทำต

เขาโน้มตัวข้ามเบาะผู้โดยสาร ใบหน้าบึ้งตึงอย่า

ดประตูหลังอย่างเหม่อลอยแล

ะที่เธอบอกเล่าเรื่องซุบซิบดาราไร้สาระให้คีรินฟัง เขาตอบรับด้วยเสียงพึมพำอย่างสนใจ สายตา

น อีเมลนิรนามที่ส่งถึงคีรินพร้อมรูปถ่ายน่าอายของฉันจากหนังสือรุ่นสมัยมัธยม การ “เผลอ” ทำไวน์แดงหกใส่ชุดแต่งงานของแม่ฉันที่

กจากความคิดอันน่าสังเวช ฉันเงยหน้าขึ้นทันเห็นแสงไฟหน้าจ้าของรถบรรทุกขนาดใหญ่ที่พ