ยา” บาร์สุดชิคใจกลางเมืองที่ฉันเคยสร้างชื่อในฐานะบาร์เทนเดอร์ก่อนที่จะได้พบกับภาค

สตูลที่ปลายสุดของบาร์ ไม้ขั

ดูสิว

ธอยืนอยู่หลังบาร์ เช็ดเคาน์เตอร์ ส

ที่นี่” ฉันถ

ายค่าเช่าน่ะ งานกราฟิกดีไซน์ไม่ค่อยมี

ามรู้สึกเหมือนถูกบุกรุก ที่น

้วหนึ่ง” ฉันพูด ก

น “ฉันรู้ว่าคุณเป็นใครนะ หรือเคยเป็นใคร ไอลิน ภัทรพงศ์ บา

ูกคำนวณมาแล้ว ฉันไม่อยากรู้ว่าภาคินเล่

ว” ฉันพูด จิ

คืนนั้นที่กรุงเทพฯ เขาเหงามากเลยนะ เขาบอกฉันว่าเขาเบื่อผ

อ ฉันไม่อยากไ

แววฝัน “ตอนนั้นฉันกำลังลำบาก พ่อฉันป่วย

ังวาดภาพความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งทางอารมณ์ ไม่ใช่แค่ความผิดพลาด

ันก็

ฉันไม่สามารถระเบิดออกมาได้ เพราะเธอคือแม่ของลูกเขา เธอมีส

อนแข็งที่ไม่สามาร

งแสงไฟที่กระพริบบนฟล

ันก็เ

า

ของเขากวาดไปทั่วห้อง หัว

ไม่ได้หยุดที่ฉ

ไปด้วยความกังวล เขาไม่เห็นฉันด้วยซ

เต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่เขาไม่ได้แสดงให้ฉันเห

าไม่ได้มาที่นี่เพื่อฉ

จะมองหาฉันเสมอ เป็นการเชื่อมต่อส่วนตัวเล็กๆ ในห

มีประกายแห่งชัยชนะเล็กน้อย ถึงตอนนั้น

้วของเขาก็ขมวดเข้าห

ไรในที่แบบนี้? คุ

ที่เป็นเจ้าของครึ่งเมือง แต่โลกของฉันกลับหดเล็กลงเหลือแค่สี่กำแพง

และเปราะบาง “ฉันแค่รู้

ุปกรณ์ที่คุ้นเคยให้ความรู้สึกมั่นคงในมือของฉัน “

งเรา วิธีการแสดงค

ไปที่เกล “ผมคงไม่ได้ ผมต้อง

ามีคนขับรถที่พร้อมให

ั้งที่เขาบอกฉันว่าเครื่องดื่มของฉันเป็นเครื่

องดื่มให้คุณจริงๆ เหรอ

สียงของเขาตึงเครียดด้วยความไม่อ

อ ราวกับว่าฉันเป็นตุ๊กตาที่เปราะบางที่ต้องเก็

ายไป ฉันวางเชคเกอร์ลงพร

อบนไหล่ของฉัน “ผมขอโทษนะลิน ผมสัญญาว่าเมื่อลีโอดีขึ้น เราจะไปเที่ยวก

อนคำพูดที่ว่างเปล่า มีไ

ไม่

องเธอจับจ้องไปที่มือของภาคินบนไหล่ของฉัน ประกายความเกลียดชังพา

ของเขา เธอมีอำนาจต่อรองสูงสุด และเธอเกลียดฉันที่

ธอพูด เสียงของเธอเร่งรีบ “โรงพ

าหลุดจากไหล่ของฉัน เขา

ียงของเขานุ่มนวลลงอีกครั้ง “

ทิ้งให้ฉันยืนอยู่ตรงนั้น เป็นของที

ยน้ำตา ฉันเข้าใจ เขาเหนื่อย เขาเ

เขา Old Fashioned ที่ซับซ้อนและมีกลิ่นควัน ฉันวา

นก็เดิ

ยให้เครื่องดื่มที่ฉันชงให้

มันจะถู