จะเรียกฟู่จิงติง แต่ไม่ทัน เขาทำได้เพียงม

งด้วยความสิ้นหวัง และหันไปมองป้าจาง

“อย่างนั้นก็ดี อย่างนั้นก็ดี” ป้าจางถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก พยักหน้าซ้ำๆ พลางเช็ดน้ำตา หยุดร้องไห้